الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 96

عثمان از فساد و اضطرابی که ممکن بود برای خودش بار بیاید از اجرای حکم بیم داشت. امیر المؤمنین علی (ع) این عقیده عثمان را رد کرد و به او تفهیم کرد که حدود خداوند ساقط نمی‌شود و جایز نیست که آن را منطبق به اینگونه بهانه‌ها کرد. «1»

(1) عثمان بهانه دیگری ساز کرد تا بر خلاف عقیده علی (ع) بتواند اجرای حد را از ابن عمر ساقط کند و در ظاهر هم آنچه می‌گوید با پیشنهاد علی (ع) مغایر باشد، گفت:

هرمزان مرد غریبی است و کسی وارث و ولی خون او نیست و من ولی کسی هستم که ولی نداشته باشد و من عقیده‌ام این است که قاتل او را ببخشم. امیر المؤمنین علی (ع) فرمود: برای امام چنین حقی نیست که آنچه را متعلق به مردم است ببخشد و این فقط در صورتی است که اولیای مقتول از قاتل درگذرند و عثمان حق ندارد که از عبید الله بن عمر درگذرد. و سپس به عثمان فرمود: بر فرض که می‌خواهی اجرای حکم اعدام را از او برداری باید خونبهای هرمزان را به مسلمانان بپردازی، یا آنکه ضمیمه درآمد بیت المال کنی تا بین مستحقان تقسیم شود. و چون امیر المؤمنین علی (ع) دید که عثمان بدین گونه در اجرای حکم خدا بهانه‌سازی می‌کند، فرمود: در آن روز که خداوند مردم را برای حساب فراهم می‌آورد خون هرمزان از تو مطالبه خواهد شد؛ اما من، به خدا سوگند اگر چشمم به عبید الله بن عمر بیفتد حق خدا را از او می‌گیرم، هر چند بینی کسانی به خاک مالیده شود. عثمان شبانه عبید الله بن عمر را احضار کرد و دستور داد از مدینه بگریزد و او هم شبانه گریخت. عثمان نامه‌ای همراه او نوشت که یکی از دهکده‌های کوفه را در اختیار او گذاشته و به او بخشیده است و آن همان کویفه ابن عمر است. «2» عبید الله بن عمر در همان دهکده اقامت کرد و پس از اینکه امیر المؤمنین علی (ع) به خلافت رسید، عبید الله از جمله دشمنان و ستیزه‌گران با آن حضرت بود و در جنگ صفین همراه شامیان بود و سخت کوشش می‌کرد و خداوند او را در آن جنگ کشت و او به نتیجه کردار خود رسید و شرش

______________________________
(1) در صحیح بخاری؛ ج 2، ص 262 و صحیح مسلم؛ ج 2، ص 32 و مستدرک حاکم؛ ج 4، ص 379 و مسند احمد؛ ج 3، ص 386 و سنن ابو داود؛ ج 4، ص 132، آمده است که اجرای حدود به هیچ روی ساقط نمی‌شود. و پیامبر شفاعت هیچ کس را درباره زن سارقی که زیوری را دزدیده بود نپذیرفتند و دست آن را بریدند.
(2) برای اطلاع بیشتر در این مورد، رجوع کنید به ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه؛ ج 3، ص 62- 59. م