گزیده ای ازرنجهای مظلوم تاریخ حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام صفحه 106

أَتَی اَلْبَعِیرُ فَحَمَلُوهُ عَلَی اَلْبَعِیرِ بِوَصِیَّهٍ مِنْهُ وَ کَانَ قَالَ فَسَیَأْتِی اَلْبَعِیرُ إِلَی قَبْرِی فَیُقِیمُ عِنْدَهُ فَأَتَی اَلْبَعِیرُ حَتَّی وَقَفَ عَلَی شَفِیرِ اَلْقَبْرِ فَوَ اَللهِ مَا عَلِمَ أَحَدٌ مَنْ حَفَرَهُ فَأَلْحَدَ فِیهِ بَعْدَ مَا صُلَّیَ عَلَیْهِ وَ أَظَلَّتِ اَلنَّاسَ غَمَامَهٌ بَیْضَاءُ وَ طُیُورٌ بِیضٌ فَلَمَّا دُفِنَ ذَهَبَتِ اَلْغَمَامَهُ وَ اَلطُّیُورُ(1).

در مناقب ابن شهر آشوب آمده که، ابوبکر شیرازی در کتابش به نقل از حسن بصری آورده که: حضرت علی علیه السّلام در آستانه شهادت به حسن و حسین علیهما السّلام وصیت کرد و فرمود:

زمانی که من کشته شدم، بالای سر من حنوطی از بهشت و سه قطعه از حوله های بهشتی می یابید. پس مرا غسل دهید و با حنوط بهشتی حنوطم کنید و پس از آن کفنم نمائید. امام حسن علیه السّلام می فرماید: « (ما بالای سر امیرالمؤمنین علی علیه السّلام) طبقی از طلا یافتیم که پنج تکه کافور بهشتی سبز خوشبو در آن بود و سدری از سدرهای بهشتی».

پس چون از غسل و کفن آن حضرت فارغ شدند، پیکر مطهّر حضرت علی علیه السّلام را بر شتری که خود حضرت وصیّت کرده بودند قرار داده، که خود حضرت فرموده بود: «این شتر مرا به سوی قبرم می برد و در همان جایی که قبر من است می ایستد».

پس آن شتر همان طور که حضرتش فرموده بودند حرکت کرد و آمد و در کنار قبری که از قبل آماده شده بود ایستاد. قبری که به خدا سوگند هیچ کس نمی دانست چه کسی آن را آماده کرده است.