غدیر و رمضان نسخه 2 صفحه 4

شرح ان بدین قرار است

[صوم مخصوص منست و من جزا می دهم به سبب روزه]

(و قال صلّی اللَّه علیه و اله قال اللَّه تبارک و تعالی الصّوم لی و انا اجزی به و للصّائم فرحتان حین یفطر و حین یلقی ربّه عزّ و جلّ و الّذی نفس محمّد بیده لخلوف فم الصّائم عند اللَّه اطیب من ریح المسک) و به اسانید متکثره کالصحیح و صحیح منقول است که حضرت سید المرسلین صلی اللَّه علیه و آله فرمودند که حق سبحانه و تعالی فرموده است که صوم مخصوص منست و من جزا می دهم به سبب روزه چنانکه در حدیث به است، و در حدیث کالصحیح علیه است یعنی بر روزه من جزا می دهم و صایم را دو خوشحالی هست یکی در وقت افطار، و دویم بعد از مرگ که وقت ملاقات اوست پروردگار خود را به جزای عمل از خیر و شر و به ثواب و عقاب و بحق آن خداوندی که جان محمد در قبضه قدرت اوست که بوی دهن روزه دار نزد

حق سبحانه و تعالی خوشتر است از بوی مشک نزد شما

لوامع صاحبقرانی، ج 6، ص: 158

شیخ صدوق علیه الرحمه در کتاب غیبت از ابی بصیر از حضرت صادق علیه السّلام حدیثی را (که به حدیث لوح معروف است) روایت کرده و حدیث این است که حضرت صادق علیه السّلام فرمود: (روزی) پدرم به جابر بن عبد اللَّه انصاری فرمود: مرا با تو کاری است که هر زمان برایت میسّر است در مکان خلوتی راجع

به آن از تو پرسش نمایم؟ جابر عرض کرد: هر زمان مایل باشید (حاضرم) پس آن حضرت با جابر خلوت کرده و بدو فرمود: ای جابر! خبر ده مرا از لوحی که در دست حضرت فاطمه دختر محمد صلّی اللَّه علیه و آله دیدی، و به آنچه مادرم تو را خبر داد که در آن لوح نوشته شده بود؟