«وا عمراه! وا عمراه!» وقتی امام حسن علیه السّلام نزد امیر المؤمنین علیه السّلام آمد حضرت پرسید: این چه صدایی است؟! عرض کرد: یا امیر المؤمنین، مردم فریاد می زنند: وا عمراه! وا عمراه! حضرت فرمود: برو به آنان بگو:
نمازشان را بخوانند!! البته این حدیث و امثال آن حاکی از شرایط اجتماعی و تقیّه امیر المؤمنین علیه السّلام است.
و فی تفسیر العیاشی، عن حریز عن بعض أصحابنا عن أحدهما ع قال: لما کان أمیر المؤمنین ع فی الکوفه أتاه الناس فقالوا: اجعل لنا إماما یؤمنا فی شهر رمضان. فقال: لا، و نهاهم أن یجتمعوا فیه. فلما أمسوا جعلوا یقولون: ابکوا فی رمضان، وا رمضاناه، فأتاه الحارث الأعور فی أناس فقال: یا أمیر المؤمنین ضج الناس و کرهوا قولک، فقال عند ذلک: دعوهم و ما یریدون لیصلی بهم من شاء و ائتم- قال: فمن «یَتَّبِعْ غَیْرَ سَبِیلِ الْمُؤْمِنِینَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّی- وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِیراً».
در تفسیر عیاشی از حریز از بعضی رجال شیعه از یکی از دو امام یعنی باقر و صادق (علیهما السلام) روایت آمده که فرمود: آن روزها که امیر المؤمنین (ع) در کوفه بود، مردمی به حضورش آمدند و عرضه داشتند! برای ما پیشنمازی معین کن که در ماه مبارک رمضان به او اقتداء کنیم، حضرت فرمود: لازم نیست و آنان را نهی کرد از اینکه در ماه رمضان جمع شوند، مردم نامبرده عصر آن روز دور هم جمع شدند و برای ماه رمضان، مجلس بر پا کردند و مرثیه خوانی کردند، وا رمضانا گفتند، حارث اعور با جمعی نزد امیر المؤمنین آمده، عرضه داشتند: مردم به گریه و شیون در آمدند و سخن تو سخت آنان را ناخوش آمده، حضرت فرمود: