سروش آسمانی سیری در مفاهیم قرآنی صفحه 59

اساس آن ها خودسازی کند. باید تقوای الهی را که بالاترین خوی هاست برای خود کسب کند و با اکتساب آن تقریبا همه کمالات را در خود حفظ نماید، چه، فرمود: إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ «1» به راستی که گرامی ترین شما در نزد پروردگارتان پرهیزکارترین شماست. و نیز فرمود: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوی «2»، توشه برگیرید که همانا بهترین توشه تقوی است.

و برای آن که بداند چه باید بکند باید پس از شناخت مقرّرات و احکام و حدود الهی، اعم از احکام فردی و اجتماعی، بدان ها عمل کند. باید وظیفه خود را بر اساس تعالیم الهی بشناسد و از نور هدایتی که پیامبر خدا (ص) فرا راه عالمیان افروخته پیروی کند و سیره او را سرلوحه اعمال خود قرار دهد، آن چه را که فرمان اوست گردن ندهد و از آن چه که او نهی فرموده اجتناب و دوری کند.

ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا «3».

هر چه را که پیامبر به شما ارائه نمود برگیرید و از هر چه که شما را نهی کرد پرهیز

کنید.»

آیا کتابی که تا این حدّ دقیق است و حقایق معنوی و باطنی سلوک را من المبدأ الی المعاد از آغاز تا انجام یکایک و آن هم با دقّت بی مانند وصف می کند معجزه نیست؟!! به راستی که قرآن بر هر دردی درمان است و بر هر جهلی شفاست. هر آن کس که طالب آن باشد به قدر وسعش و به قدر تماسش به نکاتی ارزنده راه می یابد که از تاریکی به روشنایی، از ضلالت به هدایت و از جهل به علم کشیده می شود. این قرآن بسان خوان گسترده ای است که در آن هر آن چه بایسته و شایسته است جمع است پس هر کس به اندازه بایستگی و شایستگی خود از آن بهره بر می گیرد.

______________________________
(1) حجرات/ 13.
(2) بقره/ 197.
(3) حشر/ 7.