غدیر در سیره امام صادق علیه السلام صفحه 242

فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنِّی عَاجِزٌ بِبَدَنِی عَنْ نُصْرَتِکُمْ، وَ لَسْتُ أَمْلِکُ إِلَّا الْبَرَاءَهَ مِنْ أَعْدَائِکُمْ، وَ اللَّعْنَ عَلَیْهِمْ، فَکَیْفَ حَالِی فَقَالَ لَهُ الصَّادِقُ علیه السّلام : حَدَّثَنِی أَبِی، عَنْ أَبِیهِ، عَنْ جَدِّهِ علیه السّلام ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله [أَنَّهُ ] قَالَ: مَنْ ضَعُفَ عَنْ نُصْرَتِنَا أَهْلَ الْبَیْتِ، فَلَعَنَ فِی خَلَوَاتِهِ أَعْدَاءَنَا، بَلَّغَ اللَّهُ صَوْتَهُ جَمِیعَ الْأَمْلَاکِ مِنَ الثَّرَی إِلَی الْعَرْشِ، فَکُلَّمَا لَعَنَ هَذَا الرَّجُلُ أَعْدَاءَنَا لَعْناً سَاعَدُوهُ فَلَعَنُوا مَنْ یَلْعَنُهُ، ثُمَّ ثَنَّوْا- فَقَالُوا: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی عَبْدِکَ هَذَا، الَّذِی قَدْ بَذَلَ مَا فِی وُسْعِهِ، وَ لَوْ قَدَرَ عَلَی أَکْثَرَ مِنْهُ لَفَعَلَ.

فَإِذَا النِّدَاءُ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ تَعَالَی: قَدْ أَجَبْتُ دُعَاءَکُمْ، وَ سَمِعْتُ نِدَاءَکُمْ، وَ صَلَّیْتُ عَلَی رُوحِهِ فِی الْأَرْوَاحِ، وَ جَعَلْتُهُ عِنْدِی مِنَ الْمُصْطَفَیْنَ الْأَخْیارِ .

إمام صادق علیه السّلام فرمود:خوشا بحال کسانی که؛ آنها چنانند که رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود:«این دانش را دادگران هر نسلی حامل اند، که؛ تحریف خودسران و غالیان! و ادّعای دروغ پوچگرایان! و تأویل جاهلان را از آن، دور سازند!.» در این لحظه، مردی بآن جناب گفت:یا ابن رسول اللَّه! من، بواسطه بدنم از یاری شما عاجزم! و جز بیزاری از دشمنان شما! و لعن آنها را مالک نیستم! پس؛ حالم چگونه است؟إمام صادق علیه السّلام باو فرمود:پدرم از پدرش از جدّش حدیث نمود که، رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله فرمود:کسی که؛ از یاری ما- أهل بیت- عاجز و ناتوان شد! و در نهان و خلوتهای خویش بلعن دشمنان ما پرداخت، صدای او را خدا، بجمیع فرشتگان- از زمین تا عرش الهی- رسانید! و هر زمان که؛ این مرد، دشمنان ما را لعن خاصّی نمود، او را (فرشتگان)، یاری و مساعدت کردند! و بلعن هر که مشغول است (آنان نیز) لعنش کردند! آنگاه؛ به ثنای این (مرد الهی) پرداختند و گفتند:بار إلها! بر این بنده خود، صلوات (و سلام) بفرست! بنده ای که؛ آنچه در امکانش بود (در راه تو) بخشید! و اگر بیش از آن، توانائی داشت، انجام میداد.