حسینیه علوی صفحه 254

که با ولایت علی به امر حی سرمدی

یافت تبلوری دگر رسالت محمدی

خدا جلال دگر داد ای امیر تو را

محمدسعید میرزایی

خدا جلال دگر داد ای امیر تو را

که داد از خم کوثر، می غدیر تو را

امیر! دست تو را دست عشق بالا برد

که اهل کوفه نبینند سر به زیر تو را

جهان به سجده در افتاد و عرشیان خدای

به احترام نشاندند بر سریر تو را

کلید سلطنت و گنج عافیت با توست

که هست در دو جهان مسندی خطیر تو را

ز جور خلق، پیمبر ز پای می افتاد

اگر نداشت به هر عرصه دستگیر، تو را

پناه پیری و نان آور یتیمانی

چگونه دوست ندارد جوان و پیر تو را

تو کیستی که تو را عرش، خاک راه، امّا

به خوابگاه، یکی بافۀ حصیر، تو را

تو کیستی که نمازت دمی شکسته نشد

اگر چه بود به پا زهر خورده تیر، تو را

یقین که تا به ابد پایبند مهر تو شد

چگونه بود مگر، رحم بر اسیر، تو را؟

ز ابر رحمت تو بادها چه دانستند

که خوانده اند همه در تبِ کویر، تو را

به جز تو هیچ ولی در همه جهان نشناخت

کسی که دید در آیینۀ غدیر تو را

دلی که عارف بالله می شود ای دل

محمود ژولیده

دلی که عارف بالله می شود ای دل

ملازم ولی الله می شود ای دل

دلی بدون علی امتحان نمی گردد