سرای گذر: دنیا از منظر امام علی علیه السلام صفحه 134

تکیه بر مادیات، خوشبختی و سعادت نمی آورد. تنها راه تکامل و رسیدن به بی نیازی و استقلال ذاتی، پیوستن به خداوند متعال و جدا شدن از غیر اوست.

پیوستن به خدا، انسان را از گناهان باز می دارد و با پوشش پرهیزگاری زینت می دهد. همانا عالی ترین هدف، زندگانی جاویدان و همیشگی است که خداوند برای بندگانش فراهم ساخته است. در این صورت انسان از طریق عبودیت در دنیا به سعادت می رسد.(1)

5 _ دیدگاه ها

5 _ دیدگاه ها

من کان یرید حرث الاخره نزدله فی حرثه و من کان یرید حَرث الدنیا نؤته منها و ما له فی الاخره من نصیب(2)

در مکتب های فلسفی جدید که آزادی را رکن اساسی شخصیت انسانی می دانند، «شخصیت انسانی، انسان را مساوی می دانند با گردن کشی و عصیان و رهایی از هرچه رنگ تعلق پذیرد» و هر تقید و انقیاد و تسلیمی را بر ضد شخصیت واقعی انسان و موجب بیگانه شدن او با «خود» واقعی اش می شمارند. (می گویند: تو آزاد مطلق هستی).

به نظر این ها، انسان آن گاه انسان واقعی است که فاقد تمکین و تسلیم باشد. اسلام می خواهد شخصیت انسان را احیا کند، بایستی از هر پرستشی و