کندو کاوی در مدیریت علوی صفحه 25

مدیریت و حکم­رانی برای تو طعمه نیست؛ آن مسئولیتی است بر گردن تو و کسی که از تو بالاتر است، از تو خواسته که نگهبان آن باشی و وظیفه نداری که در کار مردم به میل و خواسته شخصی خود عمل کنی یا بدون ملاک معتبر و فرمان قانونی، به کار بزرگی دست بزنی.(1)

5. مدیریت و کرامت انسانی

در یکی از زیباترین تعریف­ها از علم مدیریت، آن را به «هنر کار کردن با انسان­ها»(2) تعریف کرده­اند. طبیعی است کار کردن با انسان­ها در هر مسلک و مرامی، تابع چارچوب­های خاصی است و شرایط و ضوابطی دارد. در نظام اسلامی، مدیر با توجه به کرامت­ها و منزلت­های انسانی، مدیریت می کند و هرگاه اصول و شیوه های مدیریت به شخصیت و حیثیت انسانی افراد آسیب وارد کند، آن دیگر مدیریت، اسلامی نخواهد بود.

در طول تاریخ بشریت، هیچ مکتب و اندیشه ای نیست که همانند اسلام، انسان و ارزش­های انسانی را محترم شمرده باشد. آوردن نمونه ای از آیات و روایت­های اسلامی، مؤید این حقیقت خواهد بود. از دیدگاه قرآن:

_ انسان خلیفه و جانشین خداوند در زمین است. (بقره: 30)

_ پرتویی از روح خداوندی را در وجود خود دارد.(حجر: 29)

_  اشرف مخلوقات است. (اسراء: 70)

_ مسجود فرشتگان است و قابلیت برتری بر فرشتگان را نیز داراست. (بقره: 34)

_ اسرار آفرینش را می داند، می شناسد و منبع اسمای الهی است. (بقره:31)

_ از میان موجودات، تنها او عهده دار بار امانت الهی است. (احزاب:72)