کندو کاوی در مدیریت علوی صفحه 73

خسارت­های ناشی از آن چه بسا به سادگی امکان­پذیر نباشد. نکته مهم در این زمینه، شیوه برخورد مدیر با عیب­ها و نارسایی­های کارکنان است. مدیر باید از آشکار کردن عیب همکاران خود که زمینه شکستن روحیه و شخصیت آنان را فراهم می سازد، بپرهیزد؛ زیرا افشای عیب­های همکاران و کارکنان نه تنها دردی را دوا نمی کند، بلکه همواره محیط کار را نیز افسرده می­سازد.

امام علی(ع) در منشور مدیریتی خویش خطاب به مالک اشتر می فرماید:

ای مالک، همانا مردم عیب­هایی دارند که سزاوارترین افراد برای پوشاندن آن عیب، حاکم و مدیر جامعه است. درصدد کشف عیب­های پنهانی مردم مباش، بلکه وظیفه داری که آنچه بر تو آشکار است، اصلاح کنی و آنچه را از تو پنهان است، خداوند درباره اش حکم خواهد کرد. پس تا بدانجا که می توانی عیب­های مردم را بپوشان تا خداوند عیب­هایی را که دوست می داری برای مردم فاش نگردد، همچنان پنهان بدارد.(1)

گاه تأثیر زبان کنایه به مراتب از زبان تصریح بیشتر است و مدیر با کنایه، بهتر می تواند افراد را به عیب­هایشان متوجه سازد. حضرت علی(ع) دراین باره می فرماید: «اگر لغزش شخص عاقل با کنایه بیان شود، به مراتب برای او از سرزنش صریح، دردناک­تر است».(2)

2. پای بندی به ضوابط