آیین بندگی در کلام علوی صفحه 101

1- احتجاج طبرسی ج 1 ص 163، ارشاد القلوب ج 2 ص 237، بحار الانوار ج 32 ص 200 حدیث 149، اسد الغابه ج 2 ص 199، شرح نهج البلاغه ی ابن ابی الحدید ج 1 ص 231.

مبارک رسول خدا6 زدود، ولی جای تاسّف است که سوء قضا در آخر کار او را به هلاکت و بدبختی انداخت.

اما طلحه تا آخرین لحظه در جنگ جمل، در رکاب عایشه بود، و به مبارزه ادامه داد تا این که مروان بن حکم او را نشانه گیری کرد و با تیر او را مجروح ساخت، و بر اثر همان جراحت در همان صحنه از دنیا رفت.

در خبری آمده است که بعد از پایان جنگ، امیرالمومنین7 از کنار کشته ی او گذشت و فرمود:

«این همان کسی است که بیعت مرا شکست و مردم را برای کشتن من و خاندانم دعوت کرد».

در این لحظه حضرت امیر7 دستور داد که جسم بی جان او را بلند کنند و بنشانند، اصحاب نیز چنین کردند، امام7 رو به جنازه ی او کرد و فرمود:

«ای طلحه! من آنچه را که خداوند وعده داده بود در حق تو یافتم، تو چطور؟»

سپس فرمود: «او را بخوابانید» و حرکت کرد.

بعضی از همراهان عرض کردند: ای امیرمومنان! آیا با طلحه بعد از مرگ او صحبت می¬کنی؟

حضرت7 فرمود: «به خداوند سوگند، او سخن مرا می¬شنود همان گونه که بدن های سرد و بی جان کفّار مکه - که در جنگ بدر در چاه بدر افکنده شدند - سخنان رسول خدا6 را می شنیدند» (1)

سرانجام آن دو تن با خسران و بی ایمان، این دنیای فانی را وداع گفتند.