آیین بندگی در کلام علوی صفحه 107

1- سوره ی آل عمران آیه ی110.

2- سوره ی بقره آیه ی143.

3- سوره ی آل عمران آیه ی 103: همگی به رشته و ریسمان دین الهی چنگ زده و متفرق و پراکنده نشوید.

کَأَنِّی دُعِیتُ فَأَجَبْتُ، وَ إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَینِ أَحَدُهُمَا أَکْبَرُ مِنَ الْآخَرِ: کِتَابُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّمَاءِ إِلَی الْأَرْضِِ وَ عِتْرَتِی أَهْلُ بَیتِی، فَانْظُرُوا کَیفَ تَخْلُفُونَنِی فِیهِمَا؛ (1)

همانا من از سوی خداوند تبارک و تعالی دعوت شدم و اجابت می کنم، و من در میان شما دو چیز گران بها به یادگار گذاشتم که یکی از آن ها بزرگ تر از دیگری است، و آن کتاب خدای عزوجل می باشد که ریسمانی آویخته از آسمان به سوی زمین است، و دیگری عترت و اهل بیت من هستند، پس بنگرید که چگونه در باره ی آن دو خلیفه ی من رفتار می کنید.

و البته کیفیت تمسک به ریسمان الهی نیز در این آیه ی کریمه بیان شده است، زیرا خداوند متعال این امر مهم را به لفظ «جمیعا» بیان فرمودند که تداعی کننده ی این مفهوم است، اگر با هم باشید این امر تحقق پیدا می کند ولی اگر مسلمانان و مومنان متفرق باشند و با یک دیگر نباشند، اعتصام به حبل الهی محقق نشده است.