آیین بندگی در کلام علوی صفحه 108

1- سنن ترمذی ج 5 ص 663 حدیث 3788، مسند احمد بن حنبل ج 3 ص 14 و 17 و 26، مسندابی یعلی ج 2 ص 297 حدیث 1021 و ص 303 حدیث 1027، مستدرک حاکم نیشابوری ج 3 ص 148، معجم کبیر طبرانی ج 3 ص 63 حدیث 2697، کافی ج 1 ص294 حدیث 3 و ضمن حدیث 6، خصال شیخ صدوق ج 1 ص 65 حدیث97، ارشاد شیخ مفید ج 1 ص 124، وسائل الشیعه ج 27 ص 33 حدیث 33144. إنَّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ: کِتَابَ اللهِ وَ عِتْرَتِی أهْلَ بَیْتِی، وَ إنِّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حتی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ، مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا؛ همان من در میان شما دو چیز گران بها می گذارم: (و آن دو) کتاب خدا و عترت پاک و اهل بیت من هستند، آن دو هرگز از یک دیگر جدا نمی شوند تا در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند، هر کس به آن دو تمسک کند هرگز گمراه نخواهد شد.

لذا بعد از آن بلا فاصله از افتراق و جدایی - که یکی از بزرگ ترین آسیب های جدّی میان مسلمانان است- نهی فرموده (ولا تفرقوا).

و این موضوع به قدری با اهمیّت است که در خیلی از آیات دیگر قرآن کریم نیز، هرگاه خواست از موضوع ارزشی اتحاد سخن بگوید، مفهوم ضد ارزشی اختلاف را هم در کنار آن هشدار داده و از آن نهی فرموده است، مثلا در سوره ی مبارکه ی شوری می فرماید:

(أَنْ أَقِیمُوا الدِّینَ وَ لاَ تَتَفَرَّقُوا فیهِ)(1)

دین را برپا دارید و در آن تفرقه ایجاد نکنید.

و در آیه ی شریفه ی دیگر می فرماید:

(وَ أَطِیعُوا اللهَ وَ رَسُولَهُ وَ لاَ تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِیحُکُمْ)(2)

و (فرمان) خدا و پیامبرش را اطاعت نمایید، و نزاع (و کشمکش) نکنید تا سست نشوید، و قدرت (و شوکت) شما از میان نرود.

هم چنین آن دسته از کسانی که در جامعه دو گانگی و اختلاف ایجاد می کنند، راه و روش آن ها را از طریق رسول خدا6 جدا دانسته و فرموده است:

(إِنّ الّذینَ فَرّقُوا دینَهُمْ وَ کانُوا شِیعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فی شَی ءٍ إِنّما أَمْرُهُمْ إِلَی اللهِ ثُمّ ینَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یفْعَلُونَ)(3)

کسانی که آیین خود را پراکنده ساختند، و به دسته های گوناگون(و مذاهب مختلف) تقسیم شدند، تو هیچ گونه رابطه ای با آن ها نداری،