آیین بندگی در کلام علوی صفحه 112

1- تفسیر قمی ج2 ص109، سنن ترمذی ج 5 ص 300 حدیث 3804،الکامل فی التاریخ ج2ص166، مناقب علی بن ابی طالب7 ابن مغازلی، ص53 و 54، مستدرک حاکم ج 3 ص 14، الستیعاب ج3 ص1099، تاریخ مدینه دمشق ج42 ص51، عمده القاری ج3ص147، اسد الغابه ج4 ص16 و 29.

برادر شوم، تو نسبت به من مانند هارونی نسبت به موسی جز این که پس از من پیامبری نیست، تو برادر و وارث من هستی»(1)

سیره ی امیرالمومنین(ع) در تحکیم اتحاد

سیره و روش امیرمومنان علی 7 بعد از رحلت غمبار رسول اکرم7 دعوت به اتحاد و همبستگی و انسجام بوده است، امیرمؤمنان گرچه مقام منیع و رفیع جانشینی و خلافت بلا فصل رسول اکرم6 و امامت و ولایت تامّه برکافّه ی مخلوقات از سوی خداوند متعال و حکیم علی الاطلاق به او تفویض شده بود، برای حفظ جایگاه رسالت و امامت از هیچ کوششی دریغ نکرد تا بتواند هم حق مسلم خویش را از دست غاصبان خلافت به دست آورد، و هم مسیر اهداف رسالت و امامت را از انحراف، و مُسلمین را از گمراهی و ضلالت نجات بخشد.

اما هنگامی که در مقابل کسانی قرار گرفت که با کمال بی شرمی و قساوت، مهم ترین حقیقت دینی یعنی ولایت مولی الموالی را منکر شده و بی شرمانه و به ناحق بر آن منصب الهی چنگ انداختند، برای حفظ اتحاد جامعه اسلامی و جلوگیری از افتراق و جدایی مسلمین دست به شمشیر نبرد، و با تعبیری لطیف که حاکی از دل پُر خون اوست در خطبه ی شقشقیه فرمود:

فَرَأَیتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَی هَاتَا أَحْجَی، فَصَبَرْتُ وَ فِی الْعَینِ قَذًی وَ فِی الْحَلْقِ شَجًا؛ (2)

استخوان در گلو و خار در چشم داشته ولی صبر را پیشه ساختم.