آیین بندگی در کلام علوی صفحه 129

1- کافی ج 2 ص 377 ضمن حدیث 7، وسائل الشیعه ج 12 ص 33 ضمن حدیث 15565

2- سوره ی بقره آیه ی 27، سوره ی رعد آیه ی 25، سوره ی محمد9 آیه ی 23.

این بیان حکمت آمیز امیرمومنان(ع) به یکی از ارکان اصولی دین اسلام یعنی باور به معاد اشاره دارد، روزی که سخت دشوار و بی نهایت هراس انگیز است.

روزی که همه ی انسان ها برای دریافت پرونده ی اعمال خود در پای میز عدالت حق حاضر می¬شوند تا گناه کاران نتیجه ی اعمال زشت، و نیکوکاران ثمره ی کارهای شایسته ی خود را در یافت کنند.

روزی که به فرموده ی قرآن حتی ذره ای از کارهای خوب و بد بررسی و جزا داده می شود:

(فَمَنْ یعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیراً یرَهُ *وَ مَنْ یعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یرَهُ)(1)

پس هر کس به اندازه ی ذرّه ای نیکی کند، نتیجه ی آن را خواهد دید، و هر کس هم وزن ذرّه ای بدی کند نتیجه ی آن را خواهد دید.

و هم چنین کوچک ترین اعمال انسان که در هر نقطه ای از زمین و آسمان نهفته باشد در آن روز موعود آورده می شود که قرآن از لسان حضرت لقمان حکیم چنین می فرماید:

(یا بُنَی إِنَّهَا إِنْ تَکُ مِثْقَالَ حَبَّهٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَکُنْ فی صَخْرَهٍ أَوْ فی السَّمَاوَاتِ أَوْ فِی الْأَرْضِ یأْتِ بِهَا الله)(2)

ای پسر من! اگر عملِ تو به اندازه ی سنگینی دانه ی خَردلی باشد و در دل سنگی یا در (گوشه ای از) آسمان ها یا در زمین باشد، خداوند آن را در قیامت برای حساب می آورد.

و یا در آیه ی دیگر نیز می فرماید: