آیین بندگی در کلام علوی صفحه 136

1- سوره ی لقمان آیه ی 14

2- سوره ی احقاف آیه ی 15.

است که احترام به آن ها را به طور مطلق بیان نموده.

اگر شیوه ی رفتار با آن ها در کهن سالی را تذکر می دهد، برای این است که آن ها در آن شرایط سخت بیش تر از هر زمان نیازمند توجه و محبّت هستند، مقام و منزلت آن ها در نزد خداوند متعال تا اندازه ای است که حتی شرک آنان نسبت به ذات باریتعالی نیز مانع از احترام به آن ها نمی شود.

(وَ إِنْ جَاهَدَاکَ عَلَی أَنْ تُشْرِکَ بی مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ فَلاَ تُطِعْهُمَا وَ صَاحِبْهُمَا فِی الدُّنْیا مَعْرُوفاً)(1)

و هر گاه آن دو، تلاش کنند که تو چیزی را همتا و شریک من قرار دهی که از آن آگاهی نداری (بلکه می دانی باطل است)، از ایشان اطاعت مکن، ولی با آن دو در دنیا به طرز شایسته ای رفتار کن.

یکی از مهم ترین برنامه ها، رویارویی با والدین است، لذا به شیوه ی گفتار با آنان بسیار سفارش شده است که به «آن ها پرخاش گری نکنید» و با «احترام و ادب با آن ها سخن بگویید»؛ زیرا در شرایطی هستند که هرسخن سخت و زننده آنان را محزون و دلگیر می کند، لذا کوچک ترین و کوتاه ترین کلام که اُف باشد، در مقابل آن ها نهی شده است.

و هم چنین مصاحبت و همراهی به آن ها و احسان و نیکی نمودن به آن دو، در تحت هیچ شرایطی و با هیچ دلیلی قابل چشم پوشی و ترک نیست، بلکه تا آخر عمر، ملازمت و احترام و احسان به آن ها لازم و ضروری است.

احترام و احسان به پدر و مادر تا آن اندازه مهم و پر اهمیّت است که پیامبران عظیم الشان الهی نیز از خداوند تبارک و تعالی مسالت می کنند تا توفیق خدمت