آیین بندگی در کلام علوی صفحه 139

1- کافی ج 2 ص 162 حدیث 15، وسائل الشیعه ج 21 ص 490 حدیث 27669، بحار الانوار ج 74 ص 56 حدیث 15.

2- کافی ج 2 ص 158 حدیث 4، وسائل الشیعه ج 15 ص 19 حدیث 19928

یفَتَّحُ أَبْوَابُ السَّمَاءِ بِالرَّحْمَهِ فِی أَرْبَعِ مَوَاضِعَ: عِنْدَ نُزُولِ الْمَطَرِ، وَ عِنْدَ نَظَرِ الْوَلَدِ فِی وَجْهِ الْوَالِدَینِ، وَ عِنْدَ فَتْحِ بَابِ الْکَعْبَهِ، وَ عِنْدَ النِّکَاحِ؛ (1)

درهای رحمت آسمان در چهار زمان گشوده می شوند: اول هنگام نزول باران، دوم وقتی که فرزندی به چهره ی پدر و مادر نگاه می کند، سوم هنگام گشوده شدن درِ خانه ی کعبه، چهارم هنگام ازدواج و نکاح.

2. سبب بهره مندی از سایه ی عرش الهی

حضرت امام جعفر صادق7 فرمودند:

«زمانی که حضرت موسی بن عمران(ع) با پروردگار خود راز و نیاز می نمود، مردی را مشاهده کرد که در سایه ی عرش خداوندگار یکتا ماوا گزیده است، عرضه داشت:

یا رَبِّ! مَنْ هَذَا الَّذِی قَدْ أَظَلَّهُ عَرْشُکَ؟! فَقَالَ هَذَا کَانَ بَارّاً بِوَالِدَیهِ وَ لَمْ یمْشِ بِالنَّمِیمَه؛(2)

پروردگارا این کیست که در زیر سایه ی عرش تو است؟ خداوند متعال فرمود: این کسی است که به پدر و مادر خود نیکی می کرد و سخن چینی نکرده است.

3. یکی از اوصاف شیعیان

امام جعفر صادق 7 به جابر; فرمودند: