آیین بندگی در کلام علوی صفحه 189

1- کافی ج 2 ص 18 حدیث 1، وسائل الشیعه ج 1 ص 13 حدیث 1.

2- کافی ج 4 ص 549 حدیث 2، وسائل الشیعه ج 14 ص 324 حدیث 19317:تمام و کمال حج به این است که بعد از آن، زیارت و ملاقات با امام7 واقع شود.

عنوان پایه و اساس دین اسلام قرار نمی گیرد، بلکه به عنوان یک عمل عادی هم از انسان مورد پذیرش و قبول حضرت حق جلّ جلاله واقع نخواهد شد.

حضرت صدیقه ی طاهره فاطمه ی زهرا3 در خطبه ی فدکیّه می فرماید:

وَ الْحَجَّ تَسْنِیهً لِلدِّینِ؛ (1)

و خداوند متعال حجّ را برای ترفیع یا تشدید و محکم ساختن دیانت و آیین بر بندگان واجب کرده است.

امام صادق 7 فرمود:

الْحَجُّ وَ الْعُمْرَهُ سُوقَانِ مِنْ أَسْوَاقِ الْآخِرَهِ؛(2)

عمل حج و عمره دو بازار از بازارهای آخرت هستند.

به خاطر عظمت و آثاری که در این فریضه ی الهی بوده است، ائمه ی طاهرین: همگان را در باره ی آن سفارش می کردند، و خود نیز مکرّر پیاده و سواره مشرّف می شدند که در روایت آمده است:

سبط اکبر امام حسن مجتبی 7 بیست و پنج مرتبه با پای پیاده به سفر حج عزیمت نمودند(3)

امام سجاد7 در دعای عرفه به درگاه الهی عرضه می دارد:

وَ اجْعَلْ بَاقِی عُمُرِی فِی الْحَجِ وَ الْعُمْرَهِ ابْتِغَاءَ وَجْهِکَ یا رَبَّ الْعَالَمِینَ؛ (4)