آیین بندگی در کلام علوی صفحه 206

1- ارشاد شیخ مفید ج 2 ص 89، بحار الانوار ج 44 ص 391.

2- علل الشرایع ج 2 ص 363 حدیث 6.

3- مصباح کفعمی ص 20، بحار الانوار ج 85 ص 38 ذیل حدیث 45.

بدان مواخذه مفرما، و با پذیرش آن و آمرزش و بخشش، به من تفضل فرما.

ب: در سیره ی عملی

روایت شده که امیرالمومنین7 در جنگ صفین و میان کارزار، همواره به آسمان نگاه می کرد، و برای اقامه نماز منتظر زوال خورشید بود، ابن عباس عرضه داشت: یا امیرالمومنین7 به هنگام پیکار چرا به آسمان خیره شدی (و نمی جنگی)؟

حضرت 7 فرمود:

أَنْظُرُ إِلَی الزَّوَالِ حَتَّی نُصَلِّی؛

به زوال خورشید نگاه می کنم تا نماز بخوانم.

ابن عباس گفت: آیا اکنون که ما در حال نبرد با دشمن هستیم وقت مناسبی برای چنین عملی است؟

امام7 فرمود:

عَلَی مَا نُقَاتِلُهُمْ؟ إِنَّمَا نُقَاتِلُهُمْ عَلَی الصَّلَاهِ؛ (1)

پس ما برای چه چیزی با دشنمان می جنگیم؟ ما فقط برای نماز با آن ها پیکار می کنیم.

امام صادق7 می فرمایند:

کَانَ عَلِی بْنُ الْحُسَینِ7 إِذَا حَضَرَتِ الصَّلَاهُ اقْشَعَرَّ جِلْدُهُ، وَ اصْفَرَّ لَوْنُهُ، وَ ارْتَعَدَ کَالسَّعَفَهِ؛ (2)