آیین بندگی در کلام علوی صفحه 209

1- ثواب الاعمال، ص 320؛ وسائل الشیعه، ج 4، ص 111، حدیث 4646.

2- امالی شیخ صدوق ص 496 حدیث 3، بحار الانوار ج 82 ص 209 حدیث 21.

لِلْأَعْمَالِ، وَ زَادٌ لِلْمُؤْمِنِ مِنَ الدُّنْیا إِلَی الْآخِرَهِ، وَ شَفِیعٌ بَینَهُ وَ بَینَ مَلَکِ الْمَوْتِ، وَ أَنِیسٌ فِی قَبْرِهِ، وَ فِرَاشٌ تَحْتَ جَنْبِهِ، وَ جَوَابٌ لِمُنْکَرٍ وَ نَکِیرٍ.

وَ تَکُونُ صَلَاهُ الْعَبْدِ عِنْدَ الْمَحْشَرِ تَاجاً عَلَی رَأْسِهِ، وَ نُوراً عَلَی وَجْهِهِ، وَ لِبَاساً عَلَی بَدَنِهِ، وَ سِتْراً بَینَهُ وَ بَینَ النَّارِ، وَ حُجَّهً بَینَهُ وَ بَینَ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ، وَ نَجَاهً لِبَدَنِهِ مِنَ النَّارِ، وَ جَوَازاً عَلَی الصِّرَاطِ، وَ مِفْتَاحاً لِلْجَنَّهِ، وَ مُهُوراً لِلْحُورِ الْعِینِ، وَ ثَمَناً لِلْجَنَّهِ.

بِالصَّلَاهِ یبْلُغُ الْعَبْدُ إِلَی الدَّرَجَهِ الْعُلْیا؛ لِأَنَّ الصَّلَاهَ تَسْبِیحٌ وَ تَهْلِیلٌ وَ تَحْمِیدٌ وَ تَکْبِیرٌ وَ تَمْجِیدٌ وَ تَقْدِیسٌ وَ قَوْلٌ وَ دَعْوَهٌ؛(1)

نماز از واجبات دین است، موجب خوشنودی خداست، طریقه ی پیغمبران، و موجب جلب محبّت ملائکه است، نماز هدایت، ایمان، نورِ معرفت، برکت رزق و راحت بدن است، برای شیطان ناخوش آیند است، حربه ای در مقابل کفار، سبب مستجاب شدن دعا و قبولی اعمال است، توشه ی آخرت مومن است، شفیع نزد ملک الموت، و مونس قبر و فرش قبر اوست، جواب نکیر و منکر است.

نماز بنده در محشر، تاجی بر سرش، و نوری در صورتش، و لباسی بر تنش می باشد، پرده ای است بین او و آتش، حجتی است بین او و پروردگارش، موجب نجات از جهنم و عبور از پل صراط است، کلید بهشت، و مهر حور العین و بهای بهشت است.

به واسطه ی نماز است که بندگان به بالاترین درجات می رسند؛ چون مشتمل بر انواع عبادات از تسبیح و تهلیل و تکبیر و تحمید و تقدیس