آیین بندگی در کلام علوی صفحه 210

1- خصال شیخ صدوق ج 2 ص 522 حدیث 11، بحار الانوار ج 82 ص 231 و 232 حدیث 56، مستدرک الوسائل ج 3 ص 77 حدیث 3071.

پروردگار و سخن گفتن با خداوند و دعا کردن در درگاه او است.

هر یک از فقرات این حدیث شریف بهت آور است، و جای تامل بسیار دارد، و ارزش و جایگاه نماز را می رساند.

نماز عامل کبرزدایی

امیرالمومنین7 می فرماید:

فَرَضَ اللَّهُ الْإِیمَانَ تَطْهِیراً مِنَ الشِّرْکِ، وَ الصَّلَاهَ تَنْزِیهاً عَنِ الْکِبْرِ؛(1)

خداوند ایمان را به خاطر تطهیر دل از شرک، و نماز را برای پاک شدن از تکبّر واجب فرمود.

بالاترین عضو از اعضای بدن انسان پیشانی است که در نماز بر روی خاک قرار می گیرد تا او را از غرور و تکبر، منیّت و خود خواهی برهاند؛ زیرا کبر ریشه ی بسیاری از اوصاف رذیله و در بسیاری موارد موجب کفر و گمراهی انسان می شود، از این رو حضرت امام محمّد باقر7 نیز به تاسی از اجداد طاهرینش: در این باره به جابر جعفی; می فرماید:

یا جَابِر! الصَّلَاهُ تَثْبِیتٌ لِلْإِخْلَاصِ وَ تَنْزِیهٌ عَنِ الْکِبْرِ؛ (2)

نماز اثبات کننده ی اخلاص و پاک کننده ی انسان از کبر است.