آیین بندگی در کلام علوی صفحه 226

حضرت فرمود:

فَتَصِلُ قَرَابَتَکَ؟

به خویشاوند خود رسیدگی می نمایی؟

عرض کرد: بلی.

امام7 فرمود:

وَ تَصِلُ إِخْوَانَکَ؟

به برادران دینی خود رسیدگی می کنی؟

عمار گفت: آری.

تا آن جا که امام7 فرمود:

أَمَا إِنَّهُ مَا قَدَّمْتَ فَلَنْ یسْبِقَکَ وَ مَا أَخَّرْتَ فَلَنْ یلْحَقَکَ؛(1)

آگاه باش هرچه را که از پیش فرستادی از بین نخواهد رفت و به دیگری نخواهد رسید، و آنچه را که پس از خود برجای نهادی به تو نخواهد پیوست.

این بیان شریف امام صادق7 حامل پیامی است، و آن این که آنچه را که انسان در راه رضایت و خشنودی معبود خود پرداخت می نماید، فانی نشدنی است، و اگر کسی خودش برای فلاح و آسایش خود در سرای دیگر اقدام به عملی نکند، دیگران قادر به چنین کار و خدمتی در حق او نخواهند بود.

برگ عیشی به گور خویش فرستکس نیارد ز پس تو پیش فرست