آیین بندگی در کلام علوی صفحه 244

1- فضائل الاشهر الثلاثه ی شیخ صدوق ص 77، اقبال الاعمال ج 1 ص 26، وافی ج 11 ص 367 ذیل حدیث 11033، وسائل الشیعه ج 10 ص 313 حدیث 13494.

حکمت وجوب روزه و صوم در آیه ی کریمه، دست یابی به تقوا و پرهیزکاری می باشد که این مقام تقوا، بزگ ترین عامل بازدارنده و یا حرکت دهنده در جنبه های منفی و مثبت در وجود انسان است، و انسان با آراسته شدن به لباس تقوا، در زمینه های دیگر نیز توانمند می گردد(1)

(یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ)(2)

ای کسانی که ایمان آورده اید! روزه بر شما مقرر شده است، همان گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر و تکلیف شده بود، تا پرهیزکار شوید.

حکمت وجوب روزه از لسان کوثر قرآن فاطمه ی زهرا(س)

حضرت فاطمه ی زهرا3 در خطبه ی فدکیّه، در باره ی صوم می فرماید:

فَفَرَضَ اللَّهُ... الصِّیامَ تَبْییناً لِلْإِخْلَاصِ؛(3)

خداوند تبارک و تعالی روزه را برای آشکار شدن اخلاص بنده واجب نموده است.

یکی از خواصی که در صوم بهتر و بیش تر از عبادات دیگر وجود دارد، خالی بودن روزه از ریا است؛ زیرا که تا شخص اظهار نکند که روزه است، معلوم نمی شود که او صائم است، ولی در سایر عبادات نیازی به ابراز نیست، ظاهرش روشنگر آن