آیین بندگی در کلام علوی صفحه 249

ینْفَعْنِی مَا أَعْطَیتَنِی وَ هِی فَکَاکُ رَقَبَتِی مِنَ النَّار (1)

و نیز در روایات متعدده¬ای از جمله در نصایح خود مولی الموالی7 وارد شده است که فرمود:

وَ مَا خَیرٌ بِخَیرٍ بَعْدَهُ النَّارُ، وَ مَا شَرٌّ بِشَرٍّ بَعْدَهُ الْجَنَّهُ، کُلُّ نَعِیمٍ دُونَ الْجَنَّهِ مَحْقُورٌ، وَ کُلُّ بَلَاءٍ دُونَ النَّارِ عَافِیهٌ (2)

خیری که در پی آن آتش باشد خیر نیست، و شرّی که پس از آن بهشت است شرّ نیست، هر نعمتی غیر از بهشت حقیر و ناچیز است، و هر بلایی غیر از آتش عافیت و سلامتی است.

این جا است که اهمّیت کلام حضرتش بهتر روشن می شود که فرمود:

فَإِنَّ صِیامَهُ جُنَّهٌ مِنَ النَّارِ؛

روزه¬اش سپر آتش جهنم است.