آیین بندگی در کلام علوی صفحه 288

1- سوره ی انسان آیات 5 - 9 : به یقین ابرار و نیکان از جامی می نوشند که با عطر خوشی آمیخته است، از چشمه ای که بندگان خاص خدا از آن می نوشند و از هر جا بخواهند آن را جاری می سازند، آن ها به نذر خود وفا می کنند، و از روزی که شرّ و عذابش گسترده است می ترسند، و غذای خود را با این که به آن علاقه (و نیاز) دارند، به مسکین و یتیم و اسیر می دهند، (و می گویند:) ما شما را به خاطر خدا اطعام می کنیم، و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم.

2- تفسیر قمی ج 2 ص 398، تفسیر مجمع البیان ج 10 ص 405، مناقب خوارزمی ص 180، الاصابه ج 4 ص 387، تفسیر قرطبی ج 19 ص 129، العقد الفرید ج 3 ص 42، تفسیر طبری ج 7 ¬® ص 1968 - 1970، تفسیر درّ المنثور ج 6 ص 297 و 299.

شایسته است کیفیت این داستان را از لسان گهربار ثامن الحجج حضرت علی بن موسی الرضا7 بیان نماییم که ایشان از جد بزرگوارش حضرت علی بن ابی طالب7 نقل فرموده است.

قاضی حسکانی از دانشمندان نامی اهل سنت، این حدیث شریف سلسله الذهب را این گونه روایت می کند:

حضرت علی بن موسی الرضا8 از پدر گرانقدرش امام موسی کاظم، از پدرش جعفربن محمد، از پدرش امام محمد باقر، از پدرش حضرت امام زین العابدین، از پدرش حضرت حسین بن علی، از پدر بزرگوارش حضرت علی بن ابی طالب «علیهم صلوات الله» این گونه نقل می کند:

«هنگامی که امام حسن و امام حسین 8 بیمار شدند، رسول اکرم6 به عیادت آن ها آمده و به من فرمود:

ای ابا الحسن! شایسته است برای دو فرزند نازنینت به درگاه خداوند تبارک و تعالی نذری نمایی، امیدوارم خداوند متعال به فضل و کرمش، به سبب نذر تو به آن دو نور دیده عافیت و سلامتی عنایت کند» (1)

گفتم: من به درگاه خداوند منان نذر کردم که اگر این دو فرزند عزیزم بهبود یابند، سه روز روزه بگیرم.

آن گاه حضرت فاطمه3 گفت: من نیز نذر می کنم که اگر نوردیدگانم از این