آیین بندگی در کلام علوی صفحه 29

1- قصص الانبیا جزایری ص 300، بحار الانوار ج 13 ص 312 حدیث 52 و ج 26 ص 200 حدیث 12.

2- مناقب خوارزمی ص 34 حدیث 4، شواهد التنزیل ج 1 ص 19، ترجمه ی امام علی7 از تاریخ مدینه دمشق ج 3 ص 83 حدیث 1117، الکامل فی التاریخ ج 3 ص 399، فرائد السمطین ج 1 ص 379 حدیث 309.

3- اعیان الشیعه ج 1 ص 333، تاریخ مدینه دمشق ج 42 ص 445، اسد الغابه ج 4 ص 32، تاریخ الخلفا سیوطی ص 198، فیض القدیر ج 4 ص 469 شماره ی 5591، ینابیع الموده ج 2 ص 407 شماره ی 78.

هم چنین بسیاری از اهل سنّت حدیث تشبیه را از پیامبر اکرم(ص) درباره ی امیرالمومنین نقل نموده اند که پیامبر(ص) فرمود:

من أَرَادَ أَنْ یرَی آدَمَ فی عَلِمِهِ، وَ نُوحاً فی طَاعَتِهِ، وَ إِبراهیم فی خَلَّتِهِ، وَ مُوسَی فی قُرْبَتِهِ، و عِیسَی فی صَفْوَتِهِ، فَلْینْظُرْ إلَی عَلِیَّ بنِ أبِی طالِبٍ؛(1)

هر کس می خواهد حضرت آدم(ع) را در علمش، و ابراهیم خلیل(ع) را در خلتش، و حضرت موسی(ع) را در قربتش، و حضرت عیسی(ع) را در صفوتش ببیند، به حضرت علی بن ابی طالب(ع) بنگرد.

گویا همه ی فضایل انبیای الهی(ع) مانند: علم، حلم، مناجات و صبر و دیگر اوصاف آن ها، در وجود مبارک ایشان جمع شده است.

آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری.