آیین بندگی در کلام علوی صفحه 318

1- سوره ی بقره آیه ی 79.

2- سوره ی مائده آیه ی 41.

با توجه به مفهوم این دو آیه ی شریفه، معنای بدعت و هویت بدعت گذار آشکار می گردد که در آیه ی نخست کسانی را که با تبعیّت از هوای نفس، به دست خود کتابی را می نویسند و آن را به نام خداوند، به مردم عرضه می دارند تا آن ها را در حیرانی و نگرانی نگه داشته و از دست یابی به حقیقت محروم کنند، با جمله ی «یکتبون» از آنان سخن می گوید.

و کسانی را که به سخنان رسول اکرم(ص) گوش فرا داده اما با تغییر کلمات و تحریف معانی آن، موجب گمراهی بی سوادان و یا کم سوادانِ چشم و گوش بسته می شوند تا آن ها را بی خبر از فرامین حقیقی دینی نگه دارند، با جمله ی {یحَرِّفُونَ الْکَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَوَاضِعِهِ}، معرفی می کند.

از این رو، دسته ی اول را مورد مذمت قرار داده و نفرین می نماید: {فَوَیلٌ لِلّذینَ یکْتُبُونَ الْکِتَابَ بِأَیدیهِمْ}.

و دسته ی دوم را، در این سرای فانی به رسوایی و خاری، و در آن سرای جاودانی، به عذابی بسیار عظیم وعده داده است: {لَهُمْ فِی الدّنْیا خِزْی وَ لَهُمْ فِی اْلآخِرَهِ عَذَابٌ عَظیمٌ}(1) .

بدعت در برخی روایات

حضرات معصومین: مساله ی بدعت را به طور کلی نفی و مذمت نموده، و در مواضع مختلفی به مناسبت، در باره ی آن سخن به میان آورد ه اند، و مسلمانان را نسبت به آثار سوء و زیان بار آن هشدار داده اند که به برخی آن موارد اشاره می شود: