آیین بندگی در کلام علوی صفحه 320

1- منیه المرید ص 285، نظیر این روایت در کنز العمال ج 10 ص 211 حدیث 29115 و مجمع الزوائد ج 1 ص 155 با عبارت «یغلّطون» به جای «یتعاطی» آمده است.

2- احتجاج طبرسی ج 1 ص 168، بحار الانوار ج 32 ص 222 ضمن حدیث 173 و ج 32 ص 258 ضمن حدیث 199، کنز العمال ج 16 ص 184 ضمن حدیث 44216.

روزی به پیامبر خدا6 پیشنهاد دادند تا جمله ی «حیّ علی خیر العمل» را از اذان نماز بردارند که حضرت(ع) فرمود:

«جملات اذان وحی الهی است و در اختیار من نیست»

اما بعد از وفات جانسوز نبی مکرم اسلام6 آن جمله را برداشته و از آن پس، بلال موذن آن حضرت لب فرو بست و دیگر اذان نگفت (1)

اما وقتی خورشید اسلام غروب کرد، زبان به کامان، مانند شب پره بازیگر میدان شدند، خُلق و خوی شرک و جاهلی آن ها سر باز کرد، و بدعت ها شروع شد، مدعیان دروغین اسلام با غصب خلافت، سنگ بدعتی را بنا نهادند که منشا تمام بدعت ها، کج روی ها، ضلالت و گمراهی ها شده است.

آن ها بعد از رحلت پیامبر6 با حذف ظاهری مساله ی امامت، راه روشن هدایت را بسته، و بزرگ ترین شاهراه ضلالت را به همراه ظلم و خشونت در مقابل بشریت باز گذاشتند، و بعد از بسته شدن پرونده عمرشان، معاویه، وارد عرصه شد، و سیره ی شوم خلفای گذشته را با شدّت بیش تر ادامه داد.

او با استخدام مزدورانی چون: ابو هریره، عمرو بن عاص، مغیره بن شعبه، عروه بن زبیر، و سمره بن جندب، هزاران حدیث دروغ در متون روایی وارد کرد، و بدعت های فراوانی را در جامعه ی اسلامی بنیان نهاد (2)