آیین بندگی در کلام علوی صفحه 325

1- مقیاس الهدایه ج 2 ص 327.

2- . الرعایه لحال البدایه شهید ثانی ص 339، درجات الرفیعه ص 9، الإصابه فی تمییز صحابه ج 1 ص 7 و 8 و 158.

3- . مراجعه شود به مقیاس الهدایه ج 2 ص 325-328

2 - گروهی دیگر، ابتدا به دعوت پیامبر خدا6 لبیک گفته و به ایشان ایمان آورده و دین اسلام را پذیرفته اند، و با شرکت در غزوات و مصرف اموال خود، در اعتلای کلمه ی توحید تلاش و کوشش نمودند، ولی سرانجام با خود خواهی و تکبّر، هوای نفس خویش را به عنوان معبود خویش برگزیدند، و با بدعت گذاری در دین، مسیر حقیقی دین را منحرف، و جامعه را از شرکت در مسیر اصلی خود باز داشته اند که در نتیجه هم خود مبتلا به سوء عاقبت شدند، و هم مسلمین را از وصول به هدایت ائمه ی طاهرین(ع) محروم نمودند.

و با صراحت می توان گفت که: آن ها مصداق کامل این آیه ی شریفه هستند که خدای متعال فرمود:

(أَ فَرَأَیتَ مَنِ اتّخَذَ إِلهَهُ هَوَاهُ وَ أَضَلّهُ اللهُ عَلَی عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلَی سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلَی بَصَرِهِ غِشَاوَهً فَمَنْ یهْدیهِ مِنْ بَعْدِ اللهِ أَ فَلاَ تَذَکّرُونَ)(1)

3 - گروهی خود مُؤسِّس و بنیان گذار بدعت نبودند، اما با سکوت در برابر تحریفات و اندیشه های باطل، و هم چنین پذیرفتن و تن دادن به رفتارهای غلط و غیر دینی، و با همکاری با آن ها در تمام زمینه ها، سبب تقویت بدعت گذاران شدند، و هم از آنان محافظت نموده اند.

4 - دسته ای دیگر، هنگامی که مشرّف به اسلام شدند، در طول زندگی خود، حیات طیّبه را برای خود برگزیدند، و در هیچ شرایطی نسبت به حقانیّت اصول دین و آیات الهیه ی قرآن مجید، و احکام صادره ی آن، شک و تردیدی به خود