آیین بندگی در کلام علوی صفحه 346

(خَلَقَ الْإِنْسَانَ * عَلَّمَهُ الْبَیانَ)(1)

انسان نمونه ی کامل عالَم بزرگ است، و جهان آفرینش با تمام عظمتش در وجود او منعکس شده همان طور که امیرالمومنین7 نیز به این امر مهم اشاره می فرماید:

«وَ تَحْسَبُ (2)أنّکَ جِرْمٌ صَغیرٌ وَ فیکَ انْطَوَی اَلْعَالَمُ الأَکْبَرُ » (3)

این موجود محیَر العقولی که هزاران سال از خلقت آن می گذر د، با پیشرفت علوم تجربی و موفقیت های چشم گیری که در شناخت فیزیکی او به عمل آمده، هنوز نتوانستند به تمام حقایق وجود جسمی او دست یابند تا چه رسد به مسایل روحی و روانی که اسراری در پس هزاران پرده ی زخیم از آفرینش آن نهفته است.

او آن گونه توانمند و خلاّق آفریده شده که تمام افکار و اندیشه های خود را باتکلّم و نوشته به ظهور می رساند.

اگر چه واژه ی «قول» به معنای گفتن و تکلم کردن است، ولی در واقع اعم از گفتار و رفتار است، و مقصود امیر مومنان 7 در سفارش به حُسن گفتار، مطلق معاشرت است.

توصیه ی حضرت(ع) برای این است که در بر خورد با دیگران در گفتار ورفتار، روش صحیح و عملی شایسته ای را اتخاذ نماییم و از هرگونه غرور، خودبینی و خودپسندی بپرهیزیم.