آیین بندگی در کلام علوی صفحه 347

1- سوره ی الرحمن آیه ی 3و 4: خداوند انسان را آفرید و سخن گفتن را به او آموخت.

2- در وافی «تَزْعَمُ».

3- دیوان منسوب به امام علی7، ص 175، روضه المتقین ج 2 ص 81، وافی ج 2 ص 319 ذیل حدیث 777: آیا گمان می کنی که جرم کوچکی هستی، در حالی که عالم بزرگ تر در تو نهفته است؟!

اگر قرآن کریم در موارد مختلف از قول «معروف»(1) و قول «لین»(2) سخن به میان می آورد و نسبت به آن سفارش می کند، در واقع می خواهد کرامت و حرمت انسان ها را حفظ کند.

حضرت امام حسن عسکری7 در ذیل این آیه ی کریمه {وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً} فرمودند:

وَ قُولُوا لِلنَّاسِ اَلّذینَ لاَ مَؤُونَهَ لَهُمْ عَلَیکُمْ حُسْناً، عَامِلُوهُمْ بِخُلُقٍ جَمِیلٍ؛

با کسانی که بار آن ها بر دوش شما سنگینی نمی کند به نیکی رفتار نمایید و با اخلاق خوب و حُسن رفتار با آن ها گفت وگو کنید(3)

وصیت مولای متقیان7 از سوی خداوند متعال، و در دستور رسالت تمام پیامبران الهی نیز بوده است، و پیشینیان نیز به این امر مهم سفارش شده اند، لذا پروردگار متعال می فرماید:

(إِذْ أَخَذْنَا میثَاقَ بَنی إِسْرَائیلَ....وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً)(4)

چون از فرزندان اسرائیل پیمان محکم گرفتیم... و با مردم (به زبانِ) خوش