آیین بندگی در کلام علوی صفحه 358

1- همان آیه ی 6.

(وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ)(1)

و خویشاوندان نزدیکت را انذار کن.

مرتبه ی چهارم عموم مردم

پروردگار سبحان می فرماید:

(الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَهَ وَ آتَوُا الزَّکَاهَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَهُ الْأُمُورِ)(2)

همان کسانی که هر گاه در زمین به آن ها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا می دارند و زکات می دهند، و امر به معروف و نهی از منکر می کنند، و پایان همه ی کارها از آنِ خداست.

مذمت ترک امر به معروف و نهی از منکر

امیرالمومنین(ع) در باره ی کسانی که امر به معروف را ترک کنند، فرمودند:

وَ مِنْهُمْ تَارِکٌ لِإِنْکَارِ الْمُنْکَرِ بِلِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ وَ یدِهِ فَذَلِکَ مَیتُ الْأَحْیاءِ؛(3)

گروهی دیگر از مردم نه با زبان و نه با قلب و نه با دست با منکرات مبارزه نمی کنند، پس چنین افراد مردگانی میان زندگانند.

امام المتقین یعسوب الدین حضرت علی(ع) در خطبه ی قاصعه، ترک امر به معرف و نهی از منکر را موجب شیوع فساد و فحشا در زمین می داند، و تارکین این امر مهم را محروم از رحمت الهی می شمارد و می فرمایند: