آیین بندگی در کلام علوی صفحه 69

1- طرائف ج 1 ص 177 حدیث 278، بحار الانوار ج 1 ص 358 حدیث 228.

2- سوره ی انعام آیه ی 163

خداوند حکیم با این¬گونه گفتار - که مشتمل بر تعالیم عالیه است - رسول گرامی خود را به آن مؤدب نمود، سرّش این است اگر منادی و مبلّغی که در میان مردم تبلیغ می کند و دیگران را به تبعیت آن دعوت می نماید، و همه را برای قبول آن فرا می خواند، خود بدان عمل کند و پایبند به آن باشد، و خود را نیز عضو همان قافله بداند، تاثیر وافر و چشم¬گیری خواهد داشت، به دین سبب، مامور است توحید خالص و طریقه ی عبودیت خود را اعلام بدارد، و دیگران را نیز به رعایت آن توصیه کند.

کعبه ی عاشقان و اسوه¬ی سالکان امیرمومنان علی7 نیز به یگانه دردانه ی عالم هستی حضرت محمد بن عبدالله6 اقتدا می کند، و همانند او این آیه را تلاوت می¬فرماید: )ثُمَ إِنَّ صَلاتِی وَ نُسُکِی وَ مَحْیای وَ مَماتِی لِله رَبِّ الْعالَمِینَ لا شَرِیکَ لَهُ وَ بِذلِکَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِینَ(.

در واقع از تمام شئون زندگی و عمر با برکت خویش خبر می دهد که تمام آن را برای پروردگار عالمیان می داند، لذا نه عبادت تاجرانه را می پسندد که به اشتیاق بهشت عبادت کند «مَا عَبَدْتُکَ شَوْقاً اِلَی الْجَنّهِ»، و نه عبادت از خوف آتش جهنم را خوش دارد «وَ لا خَوْفاً مِنْ نَارِکَ»، بلکه عبادت محض و خالص برای ذات آن سبّوح قدّوس را سر فصل زندگی خویش قرار داد؛ زیرا تنها او را شایسته¬ی پرستش دانست «وَ لَکِنْ وَجَدْتُکَ اَهْلاً لِلْعِبادَهِ فَعَبَدْتُکَ»(1)

لذا امیرالمومنین7 در وصیت خود نیز حقیقت قلبی و باور دینی و اندیشه ی الهی خود را این¬گونه بیان می کند.