آیین بندگی در کلام علوی صفحه 81

1- سوره ی الحجرات آیه ی 13.

2- سوره ی آل عمران آیه ی 133.

3- سوره ی آل عمران آیه ی 102: آن گونه که حق تقوا و پرهیزکاری است، از خدا بپرهیزید)

4- سوره ی فجر آیه ی 27 - 30 : تو ای روح آرام یافته! به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است، پس در سلک بندگانم درآی، و در بهشتم وارد شو.

رحمت حضرت حق، دایماً متنعّم و مستفیض می باشند.

آنان که حلاوت قرب حق را چشیده اند و به وصال حق نایل شدند و خود سرآمد متقّین گشته اند، در باره ی تقوا سفارشات زاید الوصفی نموده اند.

پیامبر عظیم الشان اسلام6 در وصیت خود به ابوذر غفاری می فرماید:

اُصِیکَ بِتَقْوَی اللهِ؛ فَإِنَّهُ رَأْسُ الْأَمْرِ کُلِّهِ؛(1)

یا اباذر! تورا به پرهیز و پروای از حضرت حق سفارش می کنم؛ زیرا آن در مرتبه ی بالای تمام کارها قرار دارد.

و در بیان نورانی دیگری به ایشان فرمود:

کُنْ بِالْعَمَلِ بِالتَّقْوَی أَشَدَّ اهْتِمَاماً مِنْکَ بِالْعَمَلِ بِغَیرِهِ؛(2)

یا اباذر! در عمل به تقوا، نسبت به انجام اعمال دیگر سخت گیرتر و مصمم تر باش.

اسوه ی متّقین امیرالمومنین(ع) می فرماید:

التُّقَی رَئِیسُ الْأَخْلَاقِ؛(3)

پارسایی پیشوا و سرآمد اخلاق است.

وجود مقدّس امام صادق 7 می فرمایند:

إِنَّ قَلِیلَ الْعَمَلِ مَعَ التَّقْوَی خَیرٌ مِنْ کَثِیرِ الْعَمَلِ بِلَا تَقْوَی؛(4)

عمل کمی که با پرهیزکاری همراه باشد، بهتر است از عمل زیادی که بدون تقوا انجام شود.