اظهار زبانی نیست، بلکه نفرت قلبی از گناه و اراده جدّی بر ترک آن نیز باید باشد.
چون خطر گناه جدّی است، پس توبه از گناه هم «واجب فوری» است. اگر فرصت بگذرد و به «مرز بی برگشت» برسیم، از دست توبه هم کاری ساخته نخواهد بود. آن گونه که در قرآن کریم نیز آمده است:
«توبه برای آنان نیست که بدیها را انجام می دهند، تا آنکه چون یکی از آنان را مرگ فرا می رسد، گویند: هم اکنون توبه کردم!..».(1)
1- نساء، 4/ 18 «ولَیستِ التَّوبَهُ لِلَّذینَ یَعملُون السَّیِاتِ حتّی اِذا حَضَر اَحدَهُم الموتُ قال اِنّی تُبتُ الاْنَ...».