اندازد و خودت را هلاک کرده باشی!»(1)
اشک غمی بریز و زجرم و خطا گریز
برخیز و بی ریا به درِ کبریا گریز
سرگشته تا به کی به بیابان در آفتاب؟
ای خسته دل، به سایه لطف خدا گریز
کیْ پیکر ضعیف تو را تاب آتش است؟
بر خود ببخش و زآتش قهر خدا گریز(2)
اگر به فطرت پاک و الهی خویش برگردیم، راه رسیدن به خدا هموارتر می شود.
1- نهج البلاغه، نامه 31 «وأَنَّک طَرِیدُ المَوتِ الَّذِی لایَنجُو منه هَارِبُه...».
2- سرود سحر، حجه الاسلام بهجتی، ص 91.