پس نه از پیامدهای گناه که دامنگیر بشر می شود باید غفلت داشت و نه از آثار ترمیمی و اصلاحی و جبرانی توبه باید ناامید بود. حوادث طبیعی و بلاهای ناگهانی همیشه خشم طبیعت نیست، بلکه گاهی هشدار الهی و تازیانه تنبیه خداوند است. در قرآن می خوانیم:
«فساد، در خشکی و دریا (در همه جا) آشکار شده، به خاطر عملکرد انسانها، تا کیفرِ بخشی از کارهایشان را به آنان بچشاند، بلکه
برگردند»(1).
1- روم، 30/41 «ظَهَرَ الفَسادُ فِی البَرِّ والبَحرِ بِما کَسَبَتْ اَیدِی النَّاسِ لِیُذیقَهُم بَعضَ الَّذی عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ یَرجِعُون».