- مقدمه 1
- خلاصه آنچه در جلد اول گذشت 3
- اشاره 7
- سیری به سوی بی کرانگی جان 8
- هنر شناخت نادانی ها 10
- خودپسندی، مانع راه 13
- چگونه «مَن» در ذهن ساخته می شود 15
- برای خود باش! 19
- چگونگی سیر به سوی قیامت 23
- برکات قیامتی شدن در دنیا 26
- اشاره 31
- معنی سلوک إلی الله 32
- خصوصیت طی مسافت در دین 38
- سیر به سوی ناکجاآباد! 40
- نماز؛ سیر به سوی حق 41
- فرار از سختی ها، نه؛ مدارا، آری! 45
- اشاره 50
- مدیریت عقل و قلب 51
- آفات غفلت از جهت حقیقی زندگی 57
- زندگی برای دیگران یا برای خود؟ 60
- ریشه احساس فقر 62
- برکات انفاق 63
- اشاره 67
- برکات تذکر قیامت 69
- مشکل کجاست؟ 70
- چگونگی دل کندن از دنیا 71
- اتحاد ناخود با خود 73
- عوامل سیر به سوی نور قیامت 81
- انقلاب اسلامی؛ صراطی به سوی بهشت 82
- علی علیه السلام؛ صراط مستقیم 83
- خصوصیات اهل جهنم 85
- قیامت؛ جدّی ترین زندگی 86
- دنیا؛ شرایط ارتباط با خدا 88
- اشاره 90
- راز دعا 94
- دعا؛ عامل امیدواری 95
- وسعت تأثیر دعای همراه با یقین 101
- دعا و رابطه بی واسطه با خدا 104
- اشاره 111
- نقش دعا در وسعت روح 113
- ریشه ی غم ها 116
- برکات ارتباط با خدا در برزخ 119
- حجاب از طرف ما است 121
- دعا؛ عامل نجات از تنگنای مادیات 124
- مبانی فلسفی دعا 125
- اشاره 128
- راز استفاده درست از دین 129
- احساس حضور در ابدیت 130
- ریشه اضطراب های جهان مدرن 131
- نخواستن دنیا به جای خواستن آن 134
- وقتی مُردن را سخت می کنیم 135
- انتظاری ماوراء دنیا از دنیا! 137
- تغییر نگاه 139
- خستگی های فرار از مرگ 140
- زیبایی های زندگی با مرگ 143
- جایگاه همسر و فرزندان در زندگی 145
- عوامل جدّی دیدن دنیا 147
- مبنای فلسفی غیر تدریجی بودن مرگ 148
- ما می مانیم و خدا 150
- زندگی در اوج شهامت و مُردن در اوج آرامش 152
- به سوی لقاء حق 153
- اشاره 157
- یاد مرگ و نجات از تعلقات زودگذر 161
- زیباترین زندگی 162
- ترس از مرگ چرا؟ 165
- دنیا خود را می نمایاند 166
- ریشه ی رذالت های اهل دنیا 167
- دنیا؛ عامل حاکمیت وَهم 168
- مقاصد مجهول! 169
- اشاره 174
- رهایی از پوچی 175
- فرار از دنیا به دنیا 177
- بصیرت همه جانبه 178
- چگونگی نزدیکی به قیامت 179
- سیر به سوی مأنوسات حقیقی 180
- سیر به سوی قیامت، کیفی یا کمّی؟ 182
- آرزوهای دست نایافتنی 183
- راز نجات از برنامه های وَهمی 185
- آرزو سازی یا وظیفه پردازی! 187
- اجل؛ تنفسی زیبا 188
- اشاره 190
- دنیا و ناکامی 191
- تغییر خود یا تغییر دنیا؟ 192
- وقتی دنیا مسیر باشد و نه مقصد 195
- جدایی از حرص 196
- حرص های محرومیت آفرین 197
- برتر از دنیا 198
- رمز و راز آزادگی 203
- داشتن های پر زحمت 206
- اشاره 209
- طمع و ناکامی 210
- راه درمان طمع 212
- شغل پاک 212
- کم ولی با برکت 217
- آفات کثرت کلام 220
- برکات سکوت 220
- برکات آنچه در دست تو است 224
- اشاره 228
- راه نجات از فقر 229
- تمدنی آرامش بخش 231
- غنی ترین ملت 232
- آفات حرص عنان گسیخته 234
- عالَم عفاف اقتصادی 235
- سرّ نگهدار خود باش 237
- تلاش های بی ثمر 238
- حجاب های پُرحرفی 240
- سکوت و سخن گفتن روح ها 242
- بهترین بهره وری از دین 244
- اشاره 247
- غذای حرام حجاب ارتباط با خدا 248
- بدترین اعمال 249
- دردهای مسرّت بخش 251
- دشمنان با برکت 253
- نابینایی های نفس امّاره 257
- کوته اندیشی و آرزوهای بلند 259
- وقتی زندگی شروع می شود 260
- بهترین زندگی 263
- اشاره 265
- چگونگی احساس حضورِ قیامت در حال 268
- آرزوها و تخریب جهت گیری ها 270
- عقل؛ حافظ تجربه ها 271
- دین؛ عامل شکوفایی عقل 273
- خطر غفلت از فرصت ها 276
- تلاش های یک بُعدی 277
- غفلت از فساد حقیقی 278
- زندگی ماوراء تمدن غربی 279
- خطر فاسدکردن معاد 281
- خطر غفلت از شرایط زودگذر امتحان 284
- بصیرتِ محدود دیدن دنیا 285
- اشاره 287
- دوراندیشی های قلابی 288
- بهترین موضع گیری ها 290
- مخاطرات انسان ساز 292
- زندگی های تاریخ ساز 294
- یاوران پست و دوستان غیر مطمئن 297
- کم ترین تلاش، کافی ترین بهره 300
- نیازهای وَهمی 301
- اشاره 303
- اوقات فراغت فرصت ارتباط با خدا 304
- روحیه های ویران شده 307
- آزادی از مقایسه ها 309
- آفات غفلت از وسعت انسان ها 314
- قلب های آزاد 316
- برکات فرو بردن غضب 318
- اشاره 320
- عوامل ایجاد خشم 321
- چه جای خشم 323
- غضبِ دین سوز 330
- خواست تشریعی و نظام تکوینی 331
- رقابت یا رفاقت؟ 332
- شیرین ترین پیروزی 335
- راهی برای برگشت 337
- اشاره 339
- کشتن دشمنی ها 341
- خوش بینی به جای بدبینی 342
- دوستی های پایدار 343
- مسئولیت های گسترده 345
- دشمنان شادی آفرین 348
- اشاره 353
- دستورات دین، عامل جهت گیری به سوی عالم غیب 354
- جایگاه دارایی ها 357
- جایگاه رزق در زندگی 358
- غم های پوچ 359
- وظیفه انسان بندگی است 359
- اشاره 365
- موعظه پذیری 366
- شرط تحقق ادب حق 372
- ادب حق، شرط رعایت ادب خلق 373
- خودفریبی پنهان 376
- راه نجات از افسردگی 380
- برکات یقین 383
- نمونه هایی از حُسن یقین 385
- اشاره 387
- شکوفایی گنجی پنهان 388
- عالم؛ بستر تعالی انسان 389
- رمز سازگاری عالم با انسان 391
- دوستی های قدسی و پایدار 392
- ریشه ی سختی های جانکاه 393
- به دنبال ناکجاآباد 396
- غم مقدس 398
- رمز آزادی از خود 399
- دوستی ها و تولد جدید 401
- اشاره 407
- حجاب اعتبارات 408
- حقیقت انسان 410
- فرار از خود 411
- وقتی انسان جای خدا می نشیند 415
- ورود به عالَم پایداری 416
- پایدارترین اتصال 417
- فقط نگاه 418
- اشاره 421
- عوامل اختلال پیوند با خدا 423
- امنیت قلبی نسبت به همدیگر 425
- یأسِ کارساز 428
- دارایی و ناکامی 429
- اشاره 434
- ماوراء ابزارها 435
- شروع تنفس معنوی 438
- گشایشی به سوی عقل 440
- بالاتر از زمانه 443
- اشاره 448
- نقش روح زمانه 449
- تفاوت زمانه گرگ و گوسفند و ترازو 450
- برکات شناخت روح زمانه 453
- اهداف مقدس و همراهان ناباب! 454
- خانه های بی همسایه 456
- تنهایی آزاردهنده 458
- اشاره 460
- آفات خنده و بی خیالی 461
- تعادل در شادی ها 464
- تسلیم میل ها یا تسلیم حق؟ 468
- فرهنگ خنده و هیجان های بی هدف 470
- سرگرمی یا گفتگو؟ 472
- فرهنگ خنده و نفی جدیت ها 474
- دین و زبان مخصوص دینی 475
- فرهنگ خنده و گسستگی فکری 477
- فرهنگ خنده و گسستگی تاریخی 477
- غفلت از مهم ترین نیاز 478
- الگوهای خطرناک 479
- اشاره 483
- مرد و زن دارای حقیقتی واحد 485
- ارزش مساوی شخصیت زن و مرد 487
- محرومیت از بهشت 488
- مادر و ارزش های متعالی 489
- عدم مشورت با کدام زن؟ 491
- محرومیت بزرگ 496
- آفات غیرت ورزی بی جا 498
- زن و هویت جدید 500
- مربی و آسودگی روان 502
- زنان و روحیه ی عرفانی 505
- کارآیی دلِ مادران 506
- اشاره 508
- پایه های تمدن اسلامی 509
- مبارک ترین اجتماع 510
- آفات فردگرایی 511
- برکات ارتباط با ارحام 512
- راه آزادی روح برای بندگی 519
حضرت از خود بپرسیم آیا ما به گونه ای زندگی می کنیم که امشب آماده باشیم بمیریم؟ آری می توان احتمال داد که امشب نمی میریم. اما تمام انسان هایی که امشب می میرند قبل از مردن، تصورشان چه بود؟ این که فرصت داریم تا ببینیم نتیجه کارهایمان چه می شود. آن هایی که امشب می میرند مثل ما هستند، می گوییم 30 سال است که نمردیم پس حتماً 30 سال دیگر هم نمی میریم، خوب بعدش هم با همین قیاس در روان خود این طور معتقدیم که 60 سال است نمردم پس حتماً تا 60 سال دیگر هم نمی میریم. به طوری که انسان غفلت می کند که در شرایط وجودی اش اجل با وجودش گره خورده است. فراموش می کنیم جنس بشر نسبت به این دنیا مرگ است. حضرت علیه السلام برای توجه به این نکته بسیار جدّی می فرمایند: مطمئن باش به پایان برنامه هایت دست پیدا نمی کنی. وقتی انسان با این دید به کارهای خود نگاه کرد دیگر به حکم وظیفه عمل می کند، نتیجه ی آن هرچه می خواهد بشود. انسان ها عموماً در کارهایشان برنامه ریزی هایی دارند، اگر از آن ها بپرسید برنامه شما همین بود؟ در جواب می گویند: نه؛ این مقدمه بود و برنامه بعدی نیز مقدمه خواهد بود برای برنامه های بعدی و هرگز به مرگ به عنوان عاملی که آن ها را از نتیجه گیری نهایی جدا می کند، فکر هم نمی کنند، ولذا با مرگ غافلگیرانه روبه رو می شوند، بدون آن که کارهایشان به ثمر رسیده باشد. آری دین به ما گفته است برای دنیا برنامه ریزی کن ولی همواره مرگ را پشت پرده برنامه هایت نزدیکِ نزدیک ببین. رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمایند: «اعْمَلْ لِدُنْیَاکَ کَأَنَّکَ تَعِیشُ أَبَداً وَ اعْمَلْ لآِخِرَتِکَ کَأَنَّکَ تَمُوتُ غَدا»؛(1) برای دنیای خود چنان کار کن که گویی همیشه زنده خواهی ماند، و برای آخرت خود چنان کار کن که گویی فردا خواهی مرد.
اگر خواستید بصیر شوید باید چشمی داشته باشید که دنیا حجاب مرگ نشود و اجل را همواره نزدیک ببیند. حضرت مولی الموحدین علیه السلام می فرمایند یقیناً بدان آنچه تو برای دنیایت نقشه می کشی به آن نمی رسی ولی البته آنچه خدا بخواهد به دست انسان انجام گیرد، اگر او صلاحیتش را داشته باشد، انجام می گیرد، ولی این دیگر برنامه خداست که به دست شما انجام می شود. یک وقت شما برنامه ریزی می کنید که من دوسالِ اول این کار را می کنم، دوسال دوم هم این کار را، دو سال بعد هم این کار را. فرمایش حضرت در رابطه با این نوع برنامه ریزی ها است و می فرمایند: تو به آنچه برای خود در امور دنیا برنامه ریزی کرده ای نمی رسی، ولی این
1- مجموعه ورام(تنبیه الخواطر)، ج 2، ص 234.