راه نجات صفحه 79

امام صادق(علیه السلام) می فرماید: من برای طول عمر چیزی را بهتر از صله رحم سراغ ندارم، حتی اگر سه سال به عمر کسی باقی مانده باشد و صله رحم کند، خداوند سی سال بر عمر او می افزاید، و اگر کسی سی سال عمر داشته باشد و قطع رحم کند سی سال از عمر او کم می شود.(1)

(نمونه، یزید فی العمر- الّا صله الرحم)

اقامه مجالس عزا برای مصائب محمّد آل محمّد(علیهم السلام)

مؤلف گوید: اقامه ی مجالس عزا و ذکر مصائب اهل البیت(علیهم السلام) یک امر مسلّم و سیره متشرعه بلکه سیره معصومین(علیهم السلام) بوده مخصوصا نسبت به مصائب حضرت سیدالشهداء و عزیزان و اهل بیت و اصحاب آن حضرت و تاکنون این سیره و روش ادامه دارد و معصومین(علیهم السلام) قولاًو فعلاً و تاییداً مشروعیت آن را اثبات نموده اند. چه نیکوست ما در این موضوع و جمیع امور خود به سیره آن بزرگواران عمل کنیم و از اعمال دیگری که شبهه حرمت و بدعت دارد و نسبت دادن آن ها به معصومین(علیهم السلام) صحیح نیست، پرهیز کنیم و گمان نکنیم که ابکاء و گریاندن با نسبت های خلاف واقع ثواب و پاداشی دارد، چرا که دورغ از محرمات است و در این موضوع حرمت آن برداشته نشده است، بنابراین خواندن روضه های دروغ که در هیچ مقتلی نامی از آن ها برده نشده اگر به صورت زبان حال نباشد، حرام خواهد بود، و کیفر نسبت دروغ به معصومین را خواهد داشت و روایت «من بکی أو أبکی أو تباکی وجبت له الجنّه» هرگز به این معنا نیست که ما با نسبت دروغ دادن به معصوم(علیه السلام) کسی را در مجلس عزا بگریانیم و فکر کنیم که پاداش آن بهشت است.

اکنون سیره ائمه(علیهم السلام) را به طور اختصار نقل می کنیم تا روشن شود معنای عزاداری و نوحه سرایی و شبیه خوانی و زبان حال گوئی چیست، و از خداوند متعال برای همه دوستان اهل البیت(علیهم السلام) آروزی موفقیّت و عصمت و سداد کلام طلب می نمائیم.

مرحوم علامه مجلسی(رضوان الله تعالی علیه) می فرماید: من در برخی از مألفات متاخّرین دیدم که دعبل خزاعی گوید: در ایام عاشورا بر حضرت رضا(علیه السلام) وارد شدم و او را حزین و مصیبت زده دیدم و اصحاب او را دیدم که اطراف او نشسته بودند و چون آن حضرت مرا دید فرمود: «خوش آمدی مرحباً بناصرنا بیده و لسانه» سپس مرا در کنار خود نشاند و فرمود: ای دعبل من دوست دارم که در این ایام -