کتابخانه بالقرآن

نهج البلاغه: ترجمه عبدالمحمد آیتی صفحه 337

صفحه 337

و بدعت ناشناخته را بمیراند. سنتها روشن است و نشانه هایش برپاست و بدعتها آشکار است و نشانه هایش برپا. بدترین مردم در نزد خداوند پیشوایی ستمگر است که خود گمراه است و سبب گمراهی دیگران شود. سنتی را، که مردم فرا گرفته اند، بمیراند و بدعتی را که متروک افتاده زنده کند. من از رسول الله (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می گفت در روز قیامت پیشوای ستمگر را می آورند، هیچ یاوری ندارد و کس عذرخواه او نیست، در جهنمش می افکنند و او چون سنگ آسیابی که می چرخد در جهنم بچرخد. سپس، در قعر جهنم به زنجیرش می کشند. به خدا سوگندت می دهم، چنان مکن که پیشوای مقتول این امت گردی. زیرا گفته می شد از رسول الله (صلی الله علیه و آله) که (در این امّت پیشوایی کشته می شود و در کشت و کشتار تا روز قیامت به روی امّت گشوده می شود و کارها را بر آنان مشتبه می کند. پس بذر فتنه ها پراکنده گردد و مردم حق از باطل نشناسند و در کشاکش آن فتنه ها با یکدیگر بستیزند و آشوب کنند و کارشان به هرج و مرج کشد.) در این سالهای پیری و سراشیب عمر برای مروان (1) چون مرکبی مباش، که به هر سو که خواهد، تو را براند.

عثمان گفت:

با مردم سخن بگوی و بخواه که مرا مهلت دهند. تا از عهده ستمی که بر آنان رفته است برآیم.

علی (علیه السلام) گفت:

آنچه در مدینه است نیازی به مهلت ندارد و آنچه در خارج مدینه است چندان مهلت باید که فرمان تو به آنجا رسد.

خطبه: 164

و من خطبه له علیه السلام یَذْکُرُ فِیها عَجِیبَ خِلْقَهِ الطاوُوسِ

ابْتَدَعَهُمْ خَلْقا عَجِیبا مِنْ حَیَوانٍ وَ مَواتٍ، وَساکِنٍ وَذِی حَرَکاتٍ، وَ

1- 52.مروان بن حکم مستشار عثمان بود.