مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 101

گلشن آزادی(1319-1394 ه.ق)

علی اکبر گلشن آزادی فرزند حاج محمد در تربت حیدریه دیده به جهان گشود.وی پس از تحصیل مقدّمات علوم ادبی در هیجده سالگی به مشهد آمد و به شغل روزنامه نگاری پرداخت.گلشن«روزنامۀ آزادی»را مدت 50 سال بدون وقفه در مشهد انتشار داد.وی در انواع شعر طبع آزمایی می کرد.همچنین تذکره ای دارد به نام«گلشن ادب»که مشتمل است بر شرح احوال و اشعار شعرای خراسان.گلشن در تیر ماه 1353 ه.ش چشم از جهان فرو بست.

دیوان اشعارش چاپ شده است.

به پیشگاه مولی(علیه السلام)

-1

از در درآمد آن بت سیمین بر با چهر تافته چو مه انور

مشکوی من ز مشک دو زلف او آگنده شد ز غالیه و عنبر

گفتی بدان صباحت و نیکویی شوخی نیافریده خدا،دیگر

سر وی به سان قدّ بلند او نا داده یاد غاتفرو کشمر

نوباوۀ بهار و قدش طوبی پروردۀ بهشت و لبش کوثر

دو رخ چو باغ پر ز گل و نسرین دلبند و روحبخش و روان پرور

میر بتان آذری و ما را عشق رخش زده است به دل آذر

ماهی ندیده است چنو گیتی ترکی نزاده است چنو مادر

گاه سخن ز حقّۀ یاقوتش بس تنگها پراکند از شکر

ویژه به گاه وجد چو برخواند مدح علی ولی خدا از بر