مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 105

جلال الدین همائی(سنا)(1278-1359 ه.ش)

جلال الدین همائی متخلّص به«سنا»در اصفهان ولادت یافت.وی فرزند میرزا ابو القاسم محمد نصیر متخلّص به«طرب»کوچکترین فرزند شاعر عارف همای شیرازی است.استاد فقید همایی تحصیلات مقدّماتی خود را،در کودکی نزد پدر و مادر آغاز کرد و به مرور زمان در تحصیل علوم عقلی و نقلی و ریاضیات و نجوم به مقام شامخ استادی رسید.

استاد همایی در سال 1307 ه.ش به خدمت رسمی در وزارت معارف درآمد و کم کم به استادی دانشگاه تهران رسید.

آثار استاد فقید بسیار است از آن جمله:غزالی نامه-تصحیح نصیحه الملوک غزّالی،تصحیح و تحشیۀ التفهیم بیرونی و مصباح الهدایۀ عز الدین محمود کاشانی،تاریخ ادبیّات فارسی،صناعات ادبی،مولوی نامه و آثار دیگر.همائی شاعری استاد و سخندانی بنام بود.

دیوان اشعارش تحت عنوان«دیوان سنا»چاپ شده است.

منقبت مولی الموالی حضرت مولانا و مقتدانا امیر المؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام

-1

تا به کی افسانه از دارا و اسکندر کنی قصّه باید از امیر المؤمنین حیدر کنی

گر حدیث راست می خواهی و گفتار درست مدح باید از شه دین حیدر صفدر کنی

تا به دست و خامه ات یارایی مدح علی است حیف باشد حرف دیگر ثبت در دفتر کنی

راست خواهی حق نباشد کاین گهر لفظ دری جز که اندر حرف حق در صحبت دیگر کنی

وصف شاه اولیا نعت شه مردان بیار دفتر شعر و ادب را تا ازو زیور کنی

جان تازه در تن افسرده می آید به رقص در مدیحش تازه چون طبع سخن گستر کنی

خامه در نقش علیّ بت شکن زن تا به چند خامۀ مانی تراشی،رندۀ آزر کنی

ناسزایان را ستودن بت تراشیدن بود خود هنر ضایع چرا در پیشۀ بتگر کنی

خامه فرسودن به مدح خواجگان جاه و مال عمر فرسودن بود،آن به که این کمتر کنی

با دروغی چند،تا چند از ره بیم و امید از یکی افسار گیری بر یکی افسر کنی