مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 134

برقع:/روبند و نقاب

بزین( وزین وزان):/وزنده،وزان

بشیر و نذیر:/بشارت دهنده،مژده دهنده به بهشت و ترساننده از عذاب دوزخ.

بطحا:/ودای مکّه معظّمه و گاهی منظور مکّه است-زمین فراخ که گذرگاه آب سیل باشد و در آن سنگریزه بسیار باشد.

بوریا:/حصیر

بی آب:/بی آبرو

پ

پرگار:/افزاری فلزی که مهندسان و نقاشان بدان دایره کشند و به تازی فرجار گویند.

شعر بی پرگار:/کنایه از نظم و شعر نامنظّم و آشفته است.

پرن:/ستاره های پروین،ثریا

پشک:/سرگین شتر و گوسفند و آهو.

ت

تالی:/در پی رونده،به دنبال

تارک:/بالای سر،فرق سر،بالای چیزی

تحاشی:/به یکسو شدن

تحصین:/باره برآوردن گرد شهر،نجابت اسب

ترفند:/مکر و حیله،دروغ،بیهوده

ترفّع:/بلندی جستن،کنایه از غرور و تکبّر

تسنیم:/نهری است در بهشت که در بالای غرفه ها جاری است.

تسلّی:/بی غمی و خرسندی دادن

تسکین:/آرامش دادن کسی را،آرام کردن

تفتین:/در فتنه افگندن

تکویر:/درپیچیدن همه چیز،پوشاندن،فرو گرفتن،شب را در روز و روز را در شب درآوردن

تنگ:/پشتواره،بار کم و قلیل،بی وسعت

تهجین:/زشت و معیوب گردانیدن