مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 33

جامی(817-898 ه.ق)

نور الدین عبد الرحمن جامی بزرگترین شاعر عهد تیموری است.تولّدش در خرجرد جام و تحصیلاتش در هرات و سمرقند صورت گرفت.وی در سلک رؤسای طریقۀ نقشبندی و به خلافت نقشبندیان درآمد.

جامی شاعر و عارف و محقّق بزرگ عهد خود و صاحب آثار نظم و نثر پارسی و عربی است؛از جمله:هفت اورنگ،شامل هفت مثنوی و قصاید و غزلیّات و مرائی و ترکیب بندها و ترجیعات است.

از آثار منثور وی نفحات الانس،لوایح،اشعّه اللمعات و بهارستان می باشد.

جامی در سال 898 چشم از جهان فرو بست.

تو قبلۀ دعایی

-1

اصبحت زایرا لک یا شحنه النجف بهر نثار مرقد تو نقد جان به کف

تو قبلۀ دعایی و اهل نیاز را روی امید سوی تو باشد ز هر طرف

می بوسم آستانۀ قصر جلال تو در دیده اشک عذر ز تقصیر ما سَلَف

گر پرده های چشم مرصّع به گوهرم فرش حریم قبر تو گردد،زهی شرف!

خوشحالم از تلاقی خدّام روضه ات باشد کنم تلافی عمری که شد تلف

رو کرده ام ز جملۀ اکناف سوی تو تا گیریَم ز حادثۀ دهر در کنف

دارم توقّع این که مثال رجای من یابد ز کلک فضل تو توقیع لا تَخَف

مه بی کَلَف ندیده کسی وین عجب که هست خورشیدوار ماه جمال تویی کَلَف

بر روی عارفان ز تو مفتوح گشته است ابواب کُنتُ کَنْز به مفتاحِ مَن عَرَف

جز گوهر ولای ترا پرورش نداد هر کس که با صفای درون زاد چون صدف