مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 41

طالب آملی(درگذشته به سال 1036 ه.)

ملک الشعرا محمد طالب آملی از شاعران قرن یازدهم هجری است.

آغاز زندگی را در مازندران گذراند و در همان دیار به سرودن شعر پرداخت.

سپس به کاشان و مرو رفت و پس از چندی روی به هند نهاد و در دربار جهانگیر سمت ملک الشعرایی یافت.طالب آملی در عهد جوانی چشم از جهان فرو بست.طالب طبعی قوی دارد و از لحاظ لفظ و معنی استادی نشان داده است.تشبیهات و ترکیبات تازه همراه با خیال پردازیهای دقیق در اشعارش دیده می شود.وی علاوه بر دیوان،منظومه ای به بحر متقارب موسوم به«جهانگیرنامه»سروده است.دیوانش چاپ شده است.

قصیده در مدح مولای متقیان علی(علیه السلام)

-1

سحر که بر مژه افروختم چراغ نگاه به دست شعله شکستم کلاه گوشۀ آه

بیا که بی چمن عارضت مشبّک شد نقاب دیدۀ صبرم ز گاهگاه نگاه

به یاد وصل تو گر قفل دیده بگشایم عجب که از مژه ام بحر بگذرد به شناه

ز اشتیاق نمک پاشی لبت هر دم تراود از جگرم زخمهای مرهم کاه

به دامن جگرم ریز تا به کی داری نهال قامت مژگان ز بار عمر دو تاه

ز بس نگه جگر آلوده زاده از چشمم ز دامن مژه ام لعل پوش رسته نگاه

عجب ندارم گر شاهد خیال ترا ز داغ زار دل تنگ من بود اکراه

بلی چه ذوق رسد طبع شوخ یوسف را ز سیر لالۀ سیراب در نشیمن چاه

ز فیض درد تو آه محبّت آلودم به کشت زار فلک سبز کرد مهر گیاه

جبین بخت مرا خاکروب هر درگاه زمانه ساخت که روی زمانه باد سیاه