مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 44

انبیا چندین چه می کوشند در تعمیر تو گنج رحمت نیست گر در زیر دیوارت دفین

هست اسمعیل یک قربانی لاغر ترا کز نم خونش نکردی لاله گون روی زمین

گر زبان ناودانت چون قلم می داشت شق پاک می شد از غبار معصیت روی زمین

ایمنند از آتش دوزخ پرستاران تو حق گزاری شیوۀ تست ای بهشت راستین

غفلت و نسیان ندارد بر مقیمان تو دست برنچیند دانۀ بی ذکر مرغی از زمین

هیچکس ناخوانده نتواند به بزمت آمدن چون در رحمت نداری گر چه دربان در کمین

هیچ تعریفی تر از این به نمی دانم که شد در تو پیدا گوهر پاک امیر المؤمنین

بهترینِ خلق بعد از بهترینِ انبیا ابن عمّ مصطفی داماد خیر المرسلین

تا نگرداند نظر حیدر نگردد آسمان تا نگوید یا علی گردون نخیزد از زمین

نقطۀ بسم الهی دیوان موجودات را در سواد تست علم اوّلین و آخرین

شهپر رفعت بود هر حرفی از دیوان تو این دو شهپر برد عیسی را به چرخ چارمین

سرفراز از اوّل نام تو عرش ذو الجلال روشن از خورشید رویت نرگس عین الیقین

چون لباس کعبه بر اندام بت زیبنده نیست جز تو بر شخص دگر نام امیر المؤمنین