مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 45

لامع(متولد به سال 77-1076 ه.)

محمد رفیع بن عبد الکریم درمیانی شاعری توانا و مردی محتشم و کریم و والا همّت و عرفان مسلک بوده است.وی در«درمیان»قهستان، از بخشهای فعلی شهرستان بیرجند ولادت یافت.از آثار و اشعارش برمی آید که شاعر از علوم متداول زمان و دانشهای اسلامی معمول روزگار بهرۀ فراوان داشته است.وی در قصاید و قطعات و غزلیّات و رباعیّاتش از ترک تعلّق و ایثار و گذشت سخن گفته.دوران عمرش که ظاهراً بیش از شصت سال نبوده با یکی از پرآشوب ترین دورانهای تاریخ ایران مواجه است.دیوان اشعارش بر اساس قدیمترین دستنویس موجود اخیراً به چاپ رسیده است.

قائم مقام احمد و محمود کردگار

(1)*

مقبولِ«انتَ مِنّی»و ممدوحِ«هل اتی» قایل به قول لَو کُشِف و دافع مضار

زوج بتول و ابن عم حضرت رسول قائم مقام احمد و محمود کردگار

خیبرگشا و قافله سالار دین حق مالک رقاب قنبر و دارای ذو الفقار

خورشید را چه حدّ که زند لاف روشنی جایی که گشته سایۀ او مطلع النهار

در روضه اش که قبلۀ ارباب حاجت است در درگهش که هست مطاف امیدوار،

از بس بود هجوم ملک بهر خاک بوس گشته در آن ز بال ملک فرش استوار

گیرند قدسیان ز هوا بهر میمنت خیزد اگر ز تحت قدم اندر آن غبار

جایی که گشت دوش نبی نقش مقدمش کلک مرا چه حد که شود منقبت نگار

از پرتو عنایت اشراق منظرش گردیده است گوهر خورشید آبدار

حزمش اگر به آتش سوزان امان دهد شاید که مشتعل نشود شعله از شرار