مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 51

عاشق اصفهانی(1111-1181 ه.)

محمد عاشق اصفهانی در سال 1111 هجری متولّد شد و به سال 1181 هجری در اصفهان جهان را بدرود گفت.عاشق از شاعرانی است که با طرز شاعری معروف به سبک«اصفهانی»یا«هندی»به مخالفت برخاست و طرفدار شاعرانی شد که به«سبک بازگشت»یعنی احیاء شیوۀ شاعران قدیم خراسان و عراق معتقد بودند.عاشق در شیوۀ غزلسرایی نیز پیرو شاعران قرن هفتم و هشتم هجری است.

دیوان اشعارش چاپ شده است.

در مدح امیر مؤمنان علی علیه السلام

-1

در زیر زلف،روی تو بیند گر آفتاب بی پرده جلوه گر نشود دیگر آفتاب

روزی که در درون دل من درآمدی بیرون نکرده بود سر از خاور آفتاب

بی پرده وقت صبح بیا بر کنار بام تا باز پس کشد سر از این منظر آفتاب

باور ز بخت تیره ندارم وصال تو آری کسی به شب نکند باور آفتاب

من تیره روز گشتم و ناسور زخم دل تا شد ترا مصاحب مشک تر آفتاب

قد تو سرو و زلف تو سایه،رخ تو مهر سایه به پای سرو و ترا بر سر آفتاب

انصاف اگر ترازوی عدل آورد به کف باشد ز ذرّه پیش رخت کمتر آفتاب

جز زلف و کاکلت که ز سایه دهد نشان از پای تا سر تو بود یکسر آفتاب

در محفلی که شمع رخت جلوه می کند پروانه وار می زند آنجا پر آفتاب

این دل نبود قابل فیضی وگرنه ساخت از ریزه های سنگ بسی گوهر آفتاب