مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 58

وصال شیرازی(1197-1262 ه.)

میرزا محمد شفیع وصال معروف به«میرزا کوچک»از شاعران معروف در اوایل دورۀ قاجاری است.وی در دورۀ جوانی مدّتی سرگرم تحصیل ادب و خط و هنرهای زیبا و سیر در مقامات عرفانی بود.آثارش علاوه بر دیوان،مثنویهای«بزم وصال»و«تکمله فرهاد و شیرین وحشی بافقی»است.

پسران وصال:وقار،حکیم،داوری،فرهنگ،توحید و یزدانی،همه از هنرمندان و شاعران زمان خود بوده اند.دیوانش چاپ شده است.

در مدح شیر یزدان علی بن ابیطالب علیه السلام

-1

ای برده آسمان ز تو رفعت به التماس وز سایۀ تو جسته لباسی به التباس

از شمسۀ تو شمس،ضیا کرده اکتساب وز شرفۀ تو ماه شرف کرده اقتباس

مسمارکوب کنگره ات را فلک چو دید زو کدیه کرد نثره و پروین به التماس

وهم از تو بر شدن نتواند به پای جهد زان رفعت ترا به فلک می کند قیاس

از نور قبّۀ تو بپذرفته روشنی آیینه سپهر به آیین انعکاس

با گنبدت سَبیکۀ خورشید ناقص است چون پیش سیم،زیبق و چون نزد زر،نُحاس

می خواست آسمان به رواقت کند نظر گفتش خرد نخست کله را بدار پاس

ز انسان که با خدای خداوند کار تو شد مشتبه به طایفۀ ناخدا شناس

تو مشتبه به عرشی و این خود بعید نیست آری نه هر کجا غلط اندیش شد حواس

چون آهویی که بگذرد از مرغزار شیر خور بگذرد به بام تو با وهم و با هراس