مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 64

فروغی بسطامی(1213-1274 ه.)

فروغی بسطامی شاعر غزلسرای قرن سیزدهم هجری از گویندگان بزرگ و صاحب سخن روان و لطیف است.وی مدتی از اوایل عمر خود را به مدح شاهان و شاهزادگان قاجار گذراند،امّا از این کار دست کشید و بر اثر تمایلات عارفانه باقی عمر را در ریاضت و اعتزال و مصاحبت با عارفان زمان گذراند.به سبب همین ذوق عرفانی اشعار و غزلیاتش با افکار بلند عارفانه همراه است.به همین جهت وی یکی از بزرگترین غزلسرایان متصوّف دوران اخیر است.

دیوانش چاپ شده است.

در نعت علی(علیه السلام)

-1

عید مولود امیر المؤمنین شد عالم بالا و پائین عنبرین شد

از برای مژدۀ این عید حیدر جبرئیل از آسمان اندر زمین شد

پنج عنصر حیدر کرّار دارد - قدرت حق ز انکه با خاکش عجین شد

ذو الفقار کج چنین گوید به عالم راست از دست خدا شرع مبین شد

ناظم خرگاه،اسرافیل باشد حاجب درگاه،جبریل امین شد

دست حق از پرده گردید آشکارا تا علی دستش برون از آستین شد

تا عجایبها کند ظاهر ز باطن در نظر،گاهی چنان گاهی چنین شد

تا قدم زد در جهان آفرینش آفرین بر جانش از جان آفرین شد

عقد آب و خاک را بر بست محکم خرگه افلاک را حبل المتین شد

آفتاب از طلعت او شد منوّر آسمان از خرمن وی خوشه چین شد